Θα φέρει το ΑΙ τον σοσιαλισμό;


Η τεχνητή νοημοσύνη είναι αδιαμφισβήτητα το "next big thing" στις κοινωνίες μας. Σήμερα απολαμβάνουμε ήδη διάφορες υπηρεσίες τεχνητής νοημοσύνης, αρά αυτό που έρχεται σε λίγα χρόνια είναι κάτι το οποίο δε μπορούμε να φανταστούμε.

Η τεχνολογική πρόοδος η οποία έφερε την αύξηση της υπολογιστικής ισχύος αλλά και την ραγδαία αύξηση των δεδομένων, έφερε στο προσκήνιο μια παλιά και ξεχασμένη τεχνολογία η οποία μέχρι πριν λίγα χρόνια έβρισκε  λίγες εφαρμογές, τη μηχανική μάθηση (machine learning).  Οι αλγόριθμοι αυτοί (μπορείτε να δείτε μερικά τεχνικά ζητήματα εδώ),  μπορούν να κάνουν κάτι που δε μπορούσε να γίνει μέχρι πρόσφατα: να μαθαίνουν. Βλέπετε, στον κλασικό προγραμματισμό για την επίλυση ενός προβλήματος ο προγραμματιστής πρέπει να δώσει στη μηχανή με απόλυτη ακρίβεια τις οδηγίες που θα το οδηγήσουν στη  λύση του. Η μηχανή ακολουθεί κατά γράμμα τις εντολές που της δόθηκαν και έτσι φέρνει εις πέρας την  αποστολή της. Στη μηχανική μάθηση τα πράγματα αλλάζουν. Ο προγραμματιστής χρειάζεται να γράψει μόνο τον αλγόριθμο μάθησης και από εκεί και πέρα η μηχανή αναλαμβάνει να μάθει από τα δεδομένα του πραγματικού κόσμου που τις δύνονται και να ξετρυπώσει μοτίβα που ακόμα και οι άνθρωποι πολλές φορές είναι αδύνατο να εντοπίσουμε. 



Βασιζόμενη στη τεχνολογία αυτή, οι μηχανές μπορούν πλέον να αναγνωρίζουν αντικείμενα στον χώρο γύρω τους, να μιλάνε, να καταλαβαίνουν ομιλία, να οδηγούν αυτοκίνητα, να παίζουν video games στα οποία κανένας δε τους δίδαξε πως να το κάνουν, να παράγουν μουσική και διάφορα άλλα ήδη τέχνης κτλ.

Όπως μπορεί να γίνει αντιληπτό οδηγούμαστε με πολύ γρήγορους ρυθμούς σε μία τερατώδη αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας των κοινωνιών μας αντίστοιχη της βιομηχανικής επανάστασης. Μόνο που τώρα δε θα είναι το ίδιο. Η βιομηχανική επανάσταση προκάλεσε μεγάλες κοινωνικές αλλαγές αλλά από κάποια στιγμή και μετά τα πράγματα ηρέμησαν μιας και χρησιμοποιήθηκαν μηχανές εκεί όπου ήταν δυνατό. Η επανάσταση του machine learning δε θα μοιάζει με τη βιομηχανική. Τώρα η εξέλιξη θα είναι εκθετική για πάντα μιας και πλέον οι μηχανές μπορούν να βελτιώνονται από μόνες τους. Δεν υπάρχει όριο στην εξυπνάδα και εφόσον συνεχίζουμε να δημιουργούμε όλο και καλύτερο hardware δεν υπάρχει κανένας λόγος να μη δούμε τις μηχανές να ξεπερνάνε τον άνθρωπο όχι μόνο σε συγκεκριμένα tasks, αλλά στα πάντα.




Εφόσον πλέον η τεχνολογία διείσδυσε και στις μη χειρονακτικές εργασίες είναι αναπόφευκτο να δούμε πολλά επαγγέλματα τα οποία θεωρούμε δεδομένα σήμερα να εξαφανίζονται. Και θα είναι πολλά. Δουλειές όπως οι οδηγοί, οι οικονομικοί σύμβουλοι,  οι διοικητικοί, μέρος των γιατρών, μάγειρες (ειδικά σε fast food), μεταφραστές κτλ θα μπορούν να αντικατασταθούν πλήρως από μηχανές σε μερικά χρόνια αν όχι και σήμερα. Γενικά το 80% των εργασιών απαιτούν δεξιότητες τις οποίες οι μηχανές έχουν ήδη αποκτήσει. Προφανώς και θα υπάρξουν νέες δουλειές, αλλά το AI είναι πολύ πιθανό να μπορέσει να φέρει εις πέρας και αυτές.

Γεννιέται λοιπόν το εξής ερώτημα: Πώς θα είναι η κοινωνία αυτού του όχι και τόσο μακρινού μέλλοντος; Θα είναι μια κοινωνία που οι μηχανές θα μας υπηρετούν και εμείς απλώς θα απολαμβάνουμε τα αγαθά;

Μήπως η εξέλιξη αυτή είναι η "ευκαιρία" να υπάρξει ένας πραγματικός σοσιαλισμός;

Ο Μαρξ θεωρούσε ότι ο καπιταλισμός οδηγεί σε συγκέντρωση του πλούτου με αποτέλεσμα οι πλούσιοι να γίνονται όλο και πλουσιότεροι σε αντίθεση με τους φτωχούς. Το γεγονός αυτό σύμφωνα με τον Μαρξ θα έπρεπε να οδηγήσει στην επανάσταση όπου οι αδύναμοι θα καταλάμβαναν με τη βία τα μέσα παραγωγής και θα απαιτούσαν ισότητα. Κάτι τέτοιο όμως δε συνέβη σχεδόν πουθενά μιας και παρόλο που η ανισότητα συνέχισε να υπάρχει, η τεχνολογική εξέλιξη οδήγησε σε αύξηση της παραγωγικότητας επιτρέποντας σε όλους να αυξήσουν κατά πολύ το βιοτικό τους επίπεδο. Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί γίνονται επίσης πλουσιότεροι. Γι τον λόγο αυτό σχεδόν  κανένας λαός δε βρήκε ενδιαφέρον επιλογή την επανάσταση.

Τι συμβαίνει όμως όταν οι μηχανές αντικαταστήσουν τον άνθρωπο; Είναι προφανές ότι πλέον οι ιδέες του Μαρξ δεν έχουν πλέον καμία εφαρμογή μιας και δεν υπάρχουν πλέον "εργάτες". Συνεπώς ένας σοσιαλισμός ή ένας κομουνισμός με τη σημερινή έννοια δε θα ήταν δυνατός, μιας και η εμφάνιση των μηχανών των αποδημεί από τα θεμέλιά του.

Η νέα πολιτική συζήτηση που θα εμφανιστεί θα έχει να κάνει με το πως θα κατανέμεται ο πλούτος (ο οποίος θα παράγεται σχεδόν αποκλειστικά από τις μηχανές) στον κόσμο; Θα κατανέμετε ομοιόμορφα στον λαό (νέος σοσιαλισμός) ή όχι και ποιος θα το ορίζει αυτό;

Ο "νέος σοσιαλισμός" μοιάζει λογικός με μια πρώτη σκέψη. Αλλά δεν είναι. Τα προβλήματα που βρίσκονται στα θεμέλια αυτής της ιδεολογίας κάνουν την εμφάνισή τους και τώρα, ακόμα και όταν έχουμε πλέον να κάνουμε με εντελώς διαφορετικές περιστάσεις.

Το σενάριο του σοσιαλισμού 
Στο σενάριο αυτό το κράτος γίνεται υπεύθυνος της οικονομίας. Όλες οι εταιρίες περνάνε στη κυριότητά του έτσι ώστε ο παραγόμενος από τις μηχανές πλούτος να μπορεί να μοιράζετε στον λαό. Το κράτος αναπόφευκτα αποκτά μεγάλη δύναμη. Η ανθρώπινη εργασία δεν θα ήταν ούτε υποχρεωτική ούτε αναγκαία. Το κράτος θα είχε υπό τον έλεγχο του όλη τη τεχνολογία που θα του επέτρεπε να παράξει και να δημιουργήσει ότι αυτό πίστευε ότι θα ήταν καλό για τον λαό. Το μονοπώλιο αυτό γρήγορα θα οδηγούσε σε παρακμή μιας και οι άνθρωποι θα απομακρύνονταν όλο και περισσότερο από τη διαδικασία της παραγωγής ιδεών. Οι άνθρωποι θα περνούσαν τη ζωή τους τεμπελιάζοντας χωρίς να έχουν σκοπό αρκούμενοι με αυτά που τους προσέφεραν τα ΑΙ και απλά θα ζούσαν τη ζωή τους. Το κράτος από την άλλη θα συνέχιζε να δουλεύει πάνω στο AI και θα είχε τόση δύναμη όπου πλέον θα μπορούσε να ελέγξει τους πάντες. Τίποτα δεν ακούγεται πιο τρομακτικό από αυτό: Ένας λαός συνηθισμένος τη τεμπελιά εύκολα υποκονούμενος από τις ορέξεις της κάθε κυβέρνησης.

Σήμερα, είμαστε συνηθισμένοι στην ελευθερία του λόγοι και στην ελεύθεροι κριτική που μπορούμε να ασκήσουμε στους πολιτικούς. Στα ολοκληρωτικά καθεστώτα οι ελευθερίες αυτές είναι απαγορευμένες μιας και για να επιτευχθεί η εδραίωσή του πρέπει να μην υπάρχει ανά πάσα στιγμή ο κίνδυνος της ανατροπής από αυτούς που διαφωνούν. Στο σενάριό μας τώρα η ανάγκη της φίμωσης των διαφωνούντων θα είναι ακόμα περισσότερο αναγκαία μιας και ο λαός πλέον είναι πολύ περισσότερο μορφωμένος σε σχέση με λαούς όπου εφαρμόστηκαν τέτοιες ιδέες παλαιότερα. Αυτό θα οδηγήσει σε ακόμα πιο σκληρές τακτικές τη κυβέρνηση.

Γενικά, μια τέτοια τεχνολογία στα χέρια λίγων, είτε άμεσα είτε έμμεσα (οδηγώντας τον λαό στην απάθεια) είναι το χειρότερο σενάριο. Γι αυτό το λόγο σήμερα όλοι όσοι ασχολούνται με το AI προσπαθούν να το κρατήσουν όσο πιο ανοιχτό στον κόσμο γίνεται (βλ openAI του Elon Musk).


Όσοι λοιπόν ονειρεύονται μια παντοδύναμη κυβέρνηση που απλά θα μοιράζει τον πλούτο σε έναν λαό που θα ζει για να περνάει καλά χωρίς τους "κακούς" καπιταλιστές μάλλον θα ονειρεύονται για πολύ καιρό ακόμα.

Η πραγματικότητα θα είναι κάπως διαφορετική, πιο όμορφη και πιο φωτεινή, αρκεί βέβαια εμείς σαν άνθρωποι να κάνουμε τις σωστές επιλογές όταν κληθούμε να επιλέξουμε. Μιας και οι μηχανές θα αντικαταστήσουν τον άνθρωπο στις περισσότερες εργασίες οι επιχειρήσεις, οι οποίες θα συνεχίσουν να ανήκουν σε ιδιώτες, θα μειώσουν κατά πολύ το κόστος του. Οι μηχανές μπορούν να δουλεύουν ακούραστες 24 ώρες το 24ωρο, χωρίς να χρειάζονται διαλείμματα, χωρίς να κάνουν λάθη και χωρίς να απεργούν. Εκεί θα μπει το κράτος το οποίο θα θεσπίσει μία επιπλέον φορολογία η οποία θα ονομάζεται: "Φόρος Αυτοματοποίησης". Όσο πιο αυτοματοποιημένη είναι μια επιχείρηση τόσο περισσότερο φόρο θα δίνει. Εξάλλου η διαφορά από τα χρήματα που θα σπαταλούσε για ανθρώπινο δυναμικό με τον φόρο αυτοματοποίησης θα είναι πάντα θετική, οπότε η επιχειρήσεις δε θα χάνουν λεφτά, αντίθετα θα κερδίζουν.

Το κράτος, έχοντας αυτά τα επιπλέον χρήματα θα θεσπίσει το "εγγυημένο βασικό εισόδημα" (Universal Basic Income). Στην ουσία όλοι οι άνθρωποι θα παίρνουν κάποια χρήματα από το κράτος με τα οποία θα μπορούν να καλύψουν όλες τους βασικές ανάγκες.

Και εδώ μπαίνει η ερώτηση: Δεν είναι αυτό σοσιαλισμός;

Η απάντηση είναι όχι, δεν είναι. Μάλιστα η πρόταση του βασικού εγγυημένου εισοδήματος έχει γίνει στο παρελθόν από φιλελεύθερους πολιτικούς όπως ο Friedrich Hayen, Richard Nixon και  Milton Friedman (βλ πηγή[1]) .  Το σύστημα αυτό δεν είναι σοσιαλισμός ή κομουνισμός επειδή τα μέσα παραγωγής δεν ανήκουν στο κράτος.







Σε ένα τέτοιο σύστημα όλοι γινόμαστε καπιταλιστές. Κανείς δε θα ασχολείται πλέον με δουλείες όπως οι σημερινές μιας και οι μηχανές θα είναι πολύ καλύτερες σε αυτές. Αυτό όμως στο οποίο οι μηχανές δεν είναι τόσο καλές είναι στο να δημιουργούν νέες ιδέες, να καινοτομούν και να είναι εφευρετικές. Οι άνθρωποι πλέον έχοντας εξασφαλισμένο ένα βασικό εισόδημα θα μπορούν, χωρίς να παίρνουν ιδιαίτερο ρίσκο, να ανοίξουν τη δική τους επιχείρηση, χρησιμοποιώντας τη τεχνητή νοημοσύνη η οποία για τους λόγους που έχει εξηγήσει ο Elon Musk θα έχει μείνει ανοιχτή (open source) και διαθέσιμη σε όλους. Στη κοινωνία αυτή όλοι θα είμαστε επιχειρηματίες ή επιστήμονες. Ανισότητα θα συνεχίσει να υπάρχει, μιας και κάποιος θα είναι ελεύθερος να επιλέξει να ζήσει με το ελάχιστον εγγυημένο εισόδημα, ενώ κάποιος άλλος να ανοίξει μια επιχείρηση που προσφέρει μια νέα υπηρεσία. Όσο καλύτερη γίνεται η τεχνητή νοημοσύνη, τόσο περισσότερα πράγματα θα μπορούν να παραχθούν δημιουργώντας έτσι μια έκρηξη εξέλιξης στη κοινωνία. Το κράτος θα ρυθμίζει το ποσό του εγγυημένου εισοδήματος και θα κρίνεται από το λαό, όπως και σήμερα, για τα πεπραγμένα της.

Η δουλειά του επιχειρηματία θα είναι σίγουρα πιο απλή απ' ότι σήμερα. Ο κάθε άνθρωπος θα χρειάζεται μία μόνο ιδέα που πολλές φορές απλά θα εκφωνεί στο ΑΙ και αυτό θα την υλοποιεί. Το ΑΙ θα είναι σε θέση να προβλέψει τη πιθανή επιτυχία ή αποτυχία του προϊόντος και  το κόστος της υλοποίησης με μεγάλη ακρίβεια. Στη συνέχεια θα υλοποιεί το προϊόν και θα το λανσάρει στην αγορά με διαφημιστικές καμπάνιες ακόμα και χωρίς καμία ανθρώπινη παρέμβαση. Με αυτή τη λογική ο καθένας μας θα μπορεί να έχει δεκάδες επιχειρήσεις, πράγμα που θα κάνει την τεχνολογική και επιστημονική εξέλιξη δέκα φορές καλύτερη, μιας και πολύ περισσότερες ιδέες και καινοτομίες θα δοκιμάζονται ταυτόχρονα στην αγορά.

Ο επιχειρηματίας βέβαια θα πρέπει να φροντίσει ότι το ΑΙ που χρησιμοποιεί είναι αρκετά καλό, ότι  γίνεται καλύτερο σύμφωνα με τις δικές του ανάγκες και ότι δε θα καταστρέψει την επιχείρηση κάποια στιγμή στο μέλλον.  Γι αυτό, θα πρέπει ή ο ίδιος να ξέρει πως λειτουργεί και να κάνει τις κατάλληλες ρυθμίσεις ή να συνεργάζεται με άλλες επιχειρήσεις που κάνουν αυτή τη δουλειά.

Μπορείτε να δείτε περισσότερα για τον τρόπο λειτουργίας αυτής της οικονομίας στο παρακάτω βίντεο.



Το ΑΙ λοιπόν δε θα φέρει και δε θα πρέπει να φέρει τον σοσιαλισμό, αλλά έναν πολύ πιο δίκαιο καπιταλισμό όπου ο καθένας θα μπορεί να φτάσει όπου θέλει όπως συμβαίνει και τώρα, αλλά χωρίς να υπάρχουν φτωχοί, μιας και οι βασικές ανάγκες όλων θα είναι πλέον καλυμμένες. Όλη η ανθρωπότητα θα δουλεύει για ανώτερες αξίες για την επιστήμη, για τις ανθρώπινες σχέσεις, τη μόρφωση και έτσι αυτόματα όλοι θα κάνουμε πολλά βήματα προόδου.

We are looking forward to this!



Πηγές:
[1]
[2]
[3]

Και αν δεν είναι απλώς ανθρωπάκια; [blog post @ night #1]


Η άποψη που επικρατεί σήμερα στην αντιπολίτευση,αλλά και στη κοινωνία είναι ότι η κυβέρνηση έχει υποχωρήσει στα πάντα και τα ψηφίζει όλα επειδή αποτελείται από ανθρωπάκια,δηλαδή από ανθρώπους που για το πεντοχίλιαρο πουλάνε τις ιδέες τους (εάν ποτέ είχαν ιδέες τελικά). Θα ακούσετε πολλές φορές να χαρακτηρίζουν τους συριζαίους οπορτουνιστές που αργά ή γρήγορα θα πέσουν για να έρθει αναγκαστικά μία μεταρρυθμιστική κυβέρνηση που θα εφαρμόσει τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν και θα φύγουμε αναίμακτα από τη κρίση. Είναι όμως όντως τόσο απλά τα πράγματα;

Ο Σύριζα τους πρώτους μήνες της εξουσίας του το μόνο που έκανε ήταν να χάνει χρόνο. Όλοι ξέραμε ότι όσο πιο πολύς χρόνος χανόταν τόσο πιο δύσκολα θα ήταν τα μέτρα. Και έτσι και έγινε. Φτάσαμε στο παρά πέντε και τελικά ο Σύριζα συνθηκολόγησε φέρνοντάς μας νέο μνημόνιο και διάσπαση στο κόμμα του. Αυτοί που έφυγαν τότε από τον Σύριζα έφυγαν επειδή ο Τσίπρας πρόδωσε ουσιαστικά τις ιδέες του κόμματος και αντί να εκμεταλλευτεί τη χρυσή εκείνη ευκαιρία και να οδηγηθούμε στη δραχμή,συνθηκολόγησε.

Γιατί όμως ο Τσίπρας τελικά συνθηκολόγησε; Γιατί ένας ριζοσπάστης αριστερός, καθαρόαιμος κομουνιστής θαυμαστής του Μάο, του Στάλιν και του Φιντέλ τα υπέγραψε όλα; Μπορεί να έβαλε και το δικό του στίγμα στο μνημόνιο (φόροι αντί για μείωση δαπανών έτσι ώστε να βολέψει τους δικούς του στο δημόσιο), αλλά σε γενικές γραμμές ψήφισε φιλελεύθερα μέτρα, υπέγραψε επενδύσεις για τις οποίες πριν λίγο καιρό ήταν στα κάγκελα κτλ. Αν δεν έγιναν όλα αυτά για την καρέκλα για τι άλλο θα μπορούσαν να γίνουν;

Σήμερα, βλέπουμε τη κυβέρνηση να κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Καθυστερεί όσο μπορεί τις αξιολογήσεις (η πρώτη έκλεισε ένα χρόνο μετά απ' ότι έπρεπε και η δεύτερη είναι ήδη πολλούς μήνες πίσω και δε φαίνεται να κλείνει σύντομα). Κάποιος θα μπορούσε να τους δώσει το ελαφρυντικό για τους πρώτους μήνες της διαπραγμάτευσης ότι δεν ήξεραν το πως λειτουργεί η Ευρώπη ή ότι ήθελαν στη τελική όντως να παλέψουν για μια πολύ καλή συμφωνία. Τώρα όμως; Τώρα ξέρουν ότι όσο χάνουν χρόνο, τόσο χειρότερα μέτρα θα έρχονται και ότι όσο πλησιάζουμε σε κρίσιμες ημερομηνίες (πχ οι εκλογές στην Ολλανδία), τόσο πιο δύσκολο θα είναι να κλείσει η αξιολόγηση, να πάρουμε τη δόση και να μπούμε στη ποσοτική χαλάρωση. Γιατί λοιπόν καθυστερεί και πάλι;Γιατί δε κλείνει την αξιολόγηση πριν τα μέτρα αρχίσουν να διπλασιάζονται, γιατί σκαλώνουν όλες οι επενδύσεις σε ανοησίες και γιατί στο τέλος τα ψηφίζουν όλα;

Η απάντηση για μένα είναι προφανής και απορώ γιατί το πολιτικό σύστημα πιστεύει ακόμα ότι απλά είναι ανίκανοι να κάνουν κάτι τόσο απλό. Για μένα, όλα αυτά γίνονται επί σκοπού. Ο Τσίπρας ήξερε ότι αν πήγαινε την Ελλάδα στη δραχμή το καλοκαίρι του '15 στη καλύτερη περίπτωση θα έφευγε κυνηγημένος με ελικόπτερο. Η πείνα που θα ερχόταν σε συνδυασμό με το ότι το 70% του λαού ήθελε παραμονή στο ευρώ θα τον διέλυαν. Η πιο έξυπνη λύση για να πετύχει το σκοπό του ήταν φυσικά να κάνει τον λαό να το απαιτήσει. Πώς θα το έκανε αυτό; Πολύ απλό. Θα μεγάλωνε τη μιζέρια φέρνοντας όλο και πιο σκληρά μέτρα για τα οποία και καλά διαπραγματευόταν, αλλά οι Ευρωπαίοι θα ήταν και καλά τόσο σκληροί που τελικά θα έκαναν κάθε φορά τη κυβέρνηση να υποχωρεί και να κλαίει για αυτά που ψηφίζει. Και αυτό ακριβώς έκανε.

Όταν σε λίγο καιρό φτάσουμε στο έσχατο σημείο της λιτότητας και βρεθούμε ξανά ένα βήμα πριν τη χρεοκοπία με κάποιο τρόπο θα μας τεθεί ξεκάθαρα πλέον το ερώτημα: Ευρώπη ή όχι; Και τότε ο “σοφός” αυτός λαός θα πει “όχι” γιατί πλέον θα έχει πειστεί ότι η Ευρώπη φταίει για όλα. Και τότε ο Σύριζα θα μας βγάλει πανηγυρικά από το ευρώ και ίσως και από την ΕΕ.

Ελπίζω αυτό το κείμενο να μη βγει προφητικό και οι συριζαίοι να είναι όντως ανθρωπάκια που θέλουν το πεντοχίλιαρο και τα βολέψουν κανά δικό τους. Τα γεγονότα όμως μου δείχνουν ότι έρχονται δύσκολες μέρες. Και μην αμφιβάλετε. Εάν ο Σύριζα βρεθεί να έχει την εξουσία σε μία κατάσταση εκτός Ευρώπης, τότε θα χαιρετήσουμε πολύ σύντομα τη δημοκρατία. Τα πρότυπα του Τσίπρα είναι η Βενεζουέλα και η Κούβα όπου το κράτος ελέγχει τα πάντα και ο λαός εξαθλιώνεται. Για αυτά φτερουγίζει η καρδούλα τους. Μην αμφιβάλετε καθόλου ότι αυτά είναι τα όνειρά τους για εμάς και αυτά θα προσπαθήσουν να πετύχουν μέχρι να έρθει ο σοσιαλισμός.


Μακάρι να λέω χαζομάρες.

LookingForTable - Βρείτε τραπέζι στη Πάτρα

Ένα συνηθισμένο πρόβλημα στις εξόδους μας στη Πάτρα είναι ότι το μαγαζί το οποίο έχουμε σκοπό να επισκεφτούμε είναι γεμάτο με αποτέλεσμα να αναγκαζόμαστε να αλλάξουμε τα σχέδιά μας χάνοντας χρόνο. Το LookingForTable έρχεται να λύσει αυτό το πρόβλημα.



Πρόκειται για μία εφαρμογή η οποία δημιουργήθηκε από φοιτητές και κυκλοφορεί αποκλειστικά για κινητά android. Χρησιμοποιώντας την εφαρμογή μπορείτε να βλέπετε πόσα περίπου ελεύθερα τραπέζια υπάρχουν σε κάθε κατάστημα εκείνη τη στιγμή. Με τον τρόπο αυτό δε θα χρειάζεται να γυρίζετε από μαγαζί σε μαγαζί μέχρι να βρείτε κάποιο με ελεύθερο τραπέζι. Η εφαρμογή περιλαμβάνει και άλλα χαρακτηριστικά όπως αναζήτηση με βάση το είδος του καταστήματος (εστιατόριο, καφετέρια κτλ), εμφάνιση των καταστημάτων που βρίσκονται σε κάποια συγκεκριμένη ακτίνα από τη τοποθεσία του χρήστη κτλ.




Πως λειτουργεί; 
Η πληρότητα των καταστημάτων ενημερώνεται με δύο τρόπους: από τους πελάτες που βρίσκονται μέσα στο κατάστημα και προαιρετικά από τον καταστηματάρχη. Οι πελάτες των καταστημάτων μπορούν να βάλουν μία εκτίμηση για το πόσα κενά τραπέζια υπάρχουν ή την ακριβής τιμή. Το ίδιο κάνει και ο καταστηματάρχης. Οι χρήστες βλέπουν έτσι ένα διάστημα με το πόσα ελεύθερα τραπέζια   υπάρχουν (πχ 5-7 τραπέζια), καθώς και αναλυτικά την τιμή της καταχώρησης του κάθε χρήστη, έχοντας και την δυνατότητα να την αξιολογήσουν. Το διάστημα ελεύθερων τραπεζιών προκύπτει από έναν αλγόριθμο ο οποίος λαμβάνει υπ' όψιν του το χρονικό διάστημα που πέρασε από τη στιγμή της καταχώρησης και την αξιολόγηση του χρήστη.



Στη καινούρια έκδοση υπάρχει η δυνατότητα πρόβλεψης των ελεύθερων τραπεζιών με τη χρήση machine learning. Η πρόβλεψη γίνεται διαρκώς καλύτερη όσο η εφαρμογή μαθαίνει από πραγματικά δεδομένα.

Η εφαρμογή είναι διαθέσιμη για Android και μπορείτε να τη κατεβάσετε από το playstore.


Κάντε μας επίσης like στο Facebook: https://www.facebook.com/lookingfortable/



Μπορείτε να δείτε περισσότερα για την εφαρμογή καθώς και τον κώδικά της μιας και το project είναι open source,  στο showmeyourcode.org 

Οι εραστές του απόλυτου φασισμού

(Αφορμή για το σημερινό άρθρο είναι ο πρόσφατος θάνατος του Φιντελ Κάστρο)

Κατά κοινή ομολογία της σημερινής δυτικής κοινωνίας, ο φασισμός είναι κάτι το αισχρό, το απαράδεχτο, κάτι που δε θέλουμε καν να σκεφτόμαστε. Δύσκολα θα βρείτε κάποιον που μπορεί να διαφωνεί σε αυτό. Σε όλους μας αρέσει η δημοκρατία και η ελευθερίες που αυτή προσφέρει. Συνειδητοποιούμε ότι στον πλανήτη η δημοκρατία και η ελευθερία του λόγου δεν είναι δεδομένη, καθώς υπάρχουν πάρα πολλές χώρες που βρίσκονται ακόμα σε δικτατορικά καθεστώτα, και νιώθουμε τυχεροί γι αυτό.

Σωστά? Λάθος.

Όπως φαίνεται, ειδικά στη χώρα μας, κάτι τέτοιο δεν ισχύει.
Δυστυχώς, υπάρχουν πολλοί περισσότεροι εραστές του απόλυτου φασισμού απ' όσους τολμούσαμε να φανταστούμε.


του Σπύρου Καφτάνη



Αν κάνεις μία συζήτηση με κάποιον που ενστερνίζεται τις κομουνιστικές ιδέες και η συζήτηση πάει προς την ολοκληρωτική φύση του κομουνισμού, η απάντηση που θα πάρεις θα είναι κάπως έτσι: 

 Το γεγονός ότι κάποιοι από τους αυτοαποκαλούμενους κομμουνιστές ήταν δικτάτορες δεν σημαίνει ότι ο κομμουνισμός είναι ένα ολοκληρωτικό σύστημα. Τα ελαττώματα, ο αυταρχισμός, η σκληρότητα, η σχιζοφρένεια κάποιων ανθρώπων που αυτοαποκαλούνταν κομμουνιστές δεν αφορούν ούτε βαρύνουν την κομμουνιστική ιδεολογία. Προσοχή, δεν δικαιολογώ τα άτομα! Απλώς θεωρώ πως μια ιδεολογία δεν μπορεί να φέρει στην πλάτη της τις ευθύνες για τα λάθη των δήθεν εκπροσώπων της.
3 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016, protagon.gr 


Σύμφωνα με αυτούς, ο κομουνισμός δεν εφαρμόστηκε ποτέ σωστά, έτσι όπως έχει θεμελιωθεί θεωρητικά και επομένως δεν μπορεί κάποιος να κρίνει από τον αδίστακτο Στάλιν, από τον παρανοϊκό Κιμ Γιον Ουν, από τον άνθρωπο που εξολόθρευσε το 30% του πληθυσμού της Καμπόζης, απαγόρευσε στους πολίτες να έχουν μαζί τους φωτογραφίες των δικών τους ανθρώπων, να διαβάζουν βιβλία, να θρηνούν ή να γελάνε, Πολ Ποτ, ή τον άνθρωπο που σκότωσε 4 φορές περισσότερο κόσμο από τον Χίτλερ, Μάο Τσετουνγ

Ακούγοντας κάποιος αυτό το επιχείρημα μπορεί να πειστεί ότι όντως επειδή κάποιοι είναι τρελοί δε σημαίνει ότι και ολόκληρη η ιδεολογία των ανθρώπων αυτών είναι τέτοια. Έτσι, η συζήτηση μπορεί να γίνει πιο ενδιαφέρουσα και ιδεολογική βάζοντας στο τραπέζι θέματα όπως το αν είναι όντως καλό όλοι οι άνθρωποι να αμείβονται το ίδιο ή να εργάζονται κάτω από τον κεντρικό κρατικό σχεδιασμό. 

Όλα αυτά μέχρι οι άνθρωποι αυτοί να αποκαλύψουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Όλα αυτά μέχρι να βγάλουν τις μάσκες και εσύ να μένεις και να τους κοιτάς άναυδος να κλαίγονται και να οδύρονται για τον θάνατο ενός κομμουνιστή δικτάτορα ο οποίος δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα του προαναφερθέντες, του Φιντέλ Κάστρο. 

Πριν τον Φιντέλ και τον Τσε στην Κούβα δεν υπήρχε δημοκρατία. Ποτέ δεν υπήρχε. Ο Φιντέλ επαναστάτησε στο τότε καθεστώς του Μπατίστα αυτοπροσδιοριζόμενος ως αντί-κομουνιστής και δημοκράτης. Μετά την επικράτησή του δεν έγιναν ποτέ εκλογές και η Κούβα κατάντησε μία χώρα όπου οι γονείς εκδίδουν τις κόρες τους για πέντε δολάρια.
Aν εσύ θες όντως να γίνεις το τέρας που αντιμετωπίζεις προκειμένου να κερδίσεις, τότε όταν το σκοτώσεις, μη πανηγυρίσεις. Το τέρας δε πέθανε. Αντικαταστάθηκε.  -Krow 
O Φιντέλ μετά την επανάσταση , αφού προσδιόρισε τη Κούβα ως Μαρξιστική-Λενινιστική,  πολύ γρήγορα έγινε ένα στυγνός δικτάτορας που σκότωνε όποιον πήγαινε κόντρα στη θέλησή του. Μερικά πεπραγμένα του Φιντέλ:

1. Μετέτρεψε την Κούβα σε αποικία της Σοβιετικής Ένωσης και παρολίγον να προκαλέσει πυρηνικό ολοκαύτωμα.
2. Υποστήριζε τρομοκράτες όπου μπορούσε και συμμάχησε με μερικούς από τους χειρότερους δικτάτορες στον πλανήτη.
3. Ήταν υπεύθυνος για τόσες πολλές χιλιάδες εκτελέσεις και εξαφανίσεις στην Κούβα που ο ακριβής αριθμός είναι δύσκολο να υπολογιστεί.
Στη φωτογραφία ο αγωνιστής της ελευθερίας εκτελεί εν ψυχρώ κρατούμενο καταπιεστή που στάθηκε στη λάθος πλευρά της ιστορίας.




4. Δεν ανέχτηκε καμία αντιπολίτευση και έκτισε στρατόπεδα συγκέντρωσης και φυλακές με πρωτοφανείς ρυθμούς, φυλακίζοντας το υψηλότερο ποσοστό δικών του πολιτών από οποιονδήποτε άλλο σύγχρονο δικτάτορα, συμπεριλαμβανομένου του Στάλιν.




5. Επέτρεψε και ενθάρρυνε βασανιστήρια και εξωδικαστικές εκτελέσεις.
6. Εξανάγκασε σχεδόν το 20% των πολιτών του σε εξορία στέλνοντας χιλιάδες να πνιγούν στη θάλασσα χωρίς να τους δει ή να τους υπολογίσει ποτέ κανείς, καθώς δραπέτευαν όπως-όπως με υποτυπώδη σκάφη.



7. Υφάρπαξε όλη την περιουσία για αυτόν και τα τσιράκια του, κατέπνιξε την παραγωγή τροφίμων και εξαθλίωσε τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών.



8. Απαγόρευσε την ιδιωτική επιχειρηματικότητα και τα εργατικά συνδικάτα, εξάλειψε την ευρεία μεσαία τάξη της Κούβας και μετέτρεψε τους Κουβανούς σε δούλους του κράτους.





9. Καταδίωξε τους γκέι και προσπάθησε να εξαλείψει τη θρησκευτική λατρεία.
10. Λογόκρινε όλα τα μέσα έκφρασης και επικοινωνίας.
11. Εγκαθίδρυσε ένα παραπλανητικό εκπαιδευτικό σύστημα που παρείχε κατήχηση αντί για εκπαίδευση και δημιούργησε ένα σύστημα υγείας με κατώτερες υπηρεσίες ιατρικής φροντίδας για την πλειοψηφία των Κουβανών αλλά ανώτερη για τον ίδιο και την ολιγαρχία του, ενώ διακήρυττε ότι όλα τα περιοριστικά του μέτρα ήταν απολύτως απαραίτητα για την επιβίωση αυτών των δυο φαινομενικά "δωρεάν" προγραμμάτων κοινωνικής πρόνοιας.



12. Μετέτρεψε την Κούβα σε έναν λαβύρινθο από ερείπια και εγκαθίδρυσε μια κοινωνία τύπου άπαρτχαϊντ όπου εκατομμύρια ξένοι επισκέπτες απολάμβαναν δικαιώματα και προνόμια που ήταν απαγορευμένα για τους δικούς του πολίτες.



13. Δεν απολογήθηκε ποτέ για κανένα από τα εγκλήματά του και ποτέ δεν πέρασε από δίκη.

To όνειρο των νέων σήμερα εκεί είναι να γίνουν αχθοφόροι στα ξενοδοχεία που μένουν τουρίστες έτσι ώστε να βγάλουν 300-500 δολάρια από τα tips, τη στιγμή που ο μισθός εκεί δε ξεπερνάει τα 20.

Το πρώτο «φιντελικό» σύνταγμα ψηφίστηκε το 1976. Πριν από αυτό, η Κούβα είχε πορευτεί για 17 ολόκληρα χρόνια χωρίς σύνταγμα.  Η πιο πρόσφατη αναθεώρηση του κουβανικού συντάγματος έγινε το 2002 και είναι, υποτίθεται, η πιο «φιλελεύθερη». Από την αρχή του, είναι ήδη φανερό πως πρόκειται για ένα ακραία ιδεολογικό κείμενο, που έχει σκοπό να λειτουργήσει ως «γύψος» της κουβανικής κοινωνίας μέσω ενός απόλυτα στεγανού σχήματος που εκφράζει τη μία και μοναδική αλήθεια (διαβάστε το 1984 του Όργουελ, θα βρείτε πάρα πολλά κοινά)

Στον πρόλογο, ορίζεται ευθύς ότι οι Κουβανοί πολίτες «οδηγούνται από τις πολιτικό-κοινωνικές ιδέες των Μαρξ, Ένγκελς και Λένιν» και είναι «αποφασισμένοι να προωθήσουν τη θριαμβευτική Επανάσταση της οποίας ηγήθηκε ο Φιντέλ Κάστρο, και που στηριγμένη στην ενότητα επαναστατικών δυνάμεων και λαού, κατέκτησε την απόλυτη εθνική ανεξαρτησία, εγκαθίδρυσε την επαναστατική εξουσία, πραγματοποίησε τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και, με το Κομμουνιστικό Κόμμα επικεφαλής, συνεχίζει με τελικό σκοπό το χτίσιμο της κομμουνιστικής κοινωνίας».

Ας δούμε ενδεικτικά μερικά άρθρα του:

Άρθρο 5: Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κούβας είναι η ανώτατη καθοδηγητική αρχή της κοινωνίας και του κράτους.

Άρθρο 25: Το Κράτος έχει το δικαίωμα να κατάσχει την περιουσία των πολιτών όποτε συντρέχουν «λόγοι δημοσίου συμφέροντος».

Άρθρο 39: Ορίζεται ως ένας από τους σκοπούς της σχολικής παιδείας «η παροχή πατριωτικής και κομμουνιστικής εκπαίδευσης» στα παιδιά.

Άρθρο 53: Το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης και η ελευθεροτυπία «πρέπει να συμμορφώνονται με τους σκοπούς της σοσιαλιστικής κοινωνίας».
Στο ίδιο άρθρο: «Ο Τύπος, το ραδιόφωνο, η τηλεόραση και ο κινηματογράφος αποτελούν αποκλειστική ιδιοκτησία του Κράτους και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να περάσουν στην κυριότητα ιδιωτών».

Άρθρο 144 περί «έλλειψης σεβασμού και προσβολής της αρχής» («desacato»): Όποιος προσβάλλει ή συκοφαντεί, γραπτώς ή προφορικώς, την τιμή ενός κυβερνητικού στελέχους, υπαλλήλου ή οργάνου της τάξης, καταδικάζεται έως και σε ένα χρόνο φυλακή.

Αρθρα 72-90 που ορίζουν την περίφημη “peligrosidad” (επικινδυνότητα): οι αρχές έχουν δικαίωμα να αποφανθούν ότι ένας πολίτης έχει «ειδική τάση» προς τέλεση αδικημάτων με βάση την εκτίμηση της γενικής συμπεριφοράς του, εάν αυτή χαρακτηρίζεται «αντικοινωνική» και δεν συμβαδίζει με τις «σοσιαλιστικές ηθικές αξίες».
(Το τελευταίο μοιάζει τρομακτικά στην "αστυνομία της σκέψης" στο 1984 του Όργουελ).

Και απορώ. Θα ήθελε κάποιος από εσάς με αυτές τις φιλοφιντελικές απόψεις να ζήσει σε κάτι τέτοιο;

Και πριν καλά καλά συνέλθεις, διαπιστώνοντας τι ακριβώς ονειρεύονται αυτοί οι άνθρωποι, κάνεις μια αναζήτηση και βλέπεις ότι τελικά δεν είναι μόνο ο Φιντέλ Κάστρο. Βλέπεις ότι αυτοί οι άνθρωποι, υποστηρίζουν ακόμα και το πιο ακραίο φασιστικό καθεστώς που έχει να επιδείξει η ανθρωπότητα σήμερα. Ένα καθεστώς που κάνει πραγματικότητα  το INGSOC (English Socialism) του Όργουελ. Ένα καθεστώς στο οποίο απαγορεύεται να εκφράσεις δυσαρέσκεια στη κυβέρνηση της χώρας, διαφορετικά οδηγείσαι σε "στρατόπεδα επανεκπαίδευσης", απαγορεύεται η μουσική εκτός φυσικά αυτή που εξυμνεί το καθεστώς, η οδήγηση, και το αλκοόλ. Στην τηλεόραση υπάρχει φυσικά μόνο το κρατικό κανάλι και αν κάποιος πιάσει κάποιο άλλο κανάλι από γειτονική χώρα εκτελείται. Και φυσικά απαγορεύεται το διαδίκτυο, τα ταξίδια στο εξωτερικό και οι διεθνής κλήσεις. 
Όπως καταλάβατε αναφέρομαι στη Βόρεια Κορέα, και ναι τα υποστηρίζουν! 
Συγκεκριμένα το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας όταν το 2011 πέθανε ο ηγέτης Κιμ Γιονγκ Ιλ, έστειλαν την παρακάτω επιστολή: 


Και αν συνεχίσεις την έρευνα, θα καταλάβεις επιτέλους ότι τίποτα από αυτά δεν είναι περίεργο, μιας και το ΚΚΕ λέει ξεκάθαρα ότι αν βγει στις εκλογές, δε θα υπάρχουν άλλες εκλογές και μάλιστα απειλεί ξεκάθαρα με εμφύλιο κατά της αστικής τάξης  σε περίπτωση πολέμου. Συγκεκριμένα: 

Σε περίπτωση ιμπεριαλιστικής πολεμικής εμπλοκής της Ελλάδας, είτε σε αμυντικό είτε σε επιθετικό πόλεμο, το Κόμμα πρέπει να ηγηθεί της αυτοτελούς οργάνωσης της εργατικής - λαϊκής πάλης με όλες τις μορφές, ώστε να οδηγήσει σε ολοκληρωτική ήττα της αστικής τάξης, εγχώριας και ξένης ως εισβολέα, έμπρακτα να συνδεθεί με την κατάκτηση της εξουσίας. Με την πρωτοβουλία και καθοδήγηση του Κόμματος να συγκροτηθεί εργατικό - λαϊκό μέτωπο με όλες τις μορφές δράσης, με σύνθημα: Ο λαός θα δώσει την ελευθερία και τη διέξοδο από το καπιταλιστικό σύστημα που, όσο κυριαρχεί, φέρνει τον πόλεμο και την «ειρήνη» με το πιστόλι στον κρόταφο.

Και φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ δε διαφέρει σε τίποτα από αυτό. Εξάλλου και αυτός προέρχεται από τις ίδιες ακριβώς ιδέες. 


Και φυσικά βρέθηκε στη Κούβα. Είναι παντελώς άσχετο ότι την ίδια στιγμή ψηφίζει τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που ούτε οι προηγούμενοι τολμούσαν, για να μη καταρρεύσει ολοκληρωτικά η χώρα. Εντελώς άσχετο. Το πραγματικό τους όνειρο είναι να φτιάξουν μία χώρα σαν του Κάστρο. Μια χώρα που όλα θα ελέγχονται από το κράτος  και οι πολίτες όχι μόνο δε θα μπορούν να πουν ελεύθερα τη γνώμη τους, αλλά δε θα έχουν καν γνώμη. Έτσι θα εδραιωθεί το Κόμμα και θα ολοκληρωθεί η επανάσταση.

Η λίστα με τις χώρες που είχαν ισχυρή εκπροσώπηση στη κηδεία του Κάστρο είναι αποκαρδιοτική και δε χρειάζεται περισσότερη ανάλυση. Όλοι καταλαβαίνουμε.


Ο Αλέξης Τσίπρας μάλιστα, έφτασε στο σημείο να συγκρίνει την κομουνιστική επανάσταση στην Κούβα με την επανάσταση του '21. Ούτε αυτό χρειάζεται περισσότερη ανάλυση.



Ποια είναι όμως η ψυχολογία πίσω από αυτό; 

Πώς γίνεται άνθρωποι που απολαμβάνουν τις ελευθερίες, τη δημοκρατία και το βιωτικό επίπεδο της δύσης, να ονειρεύονται "σοσιαλιστικούς παραδείσους" της φτώχειας, της μιζέριας και της ανελευθερίας. Έχω να δώσω διάφορες εξηγήσεις σε αυτό το φαινόμενο.

Όλες οι αριστερές ιδεολογίες ξεκινάνε από τον φθόνο που αναπόφευκτα δημιουργείται στον καπιταλισμό. Ζηλεύεις τον γείτονα ο οποίος κατάφερε περισσότερα από εσένα, ακόμα και όταν ξεκινήσατε από την ίδια βάση. Και αντί να προσπαθήσεις να τον φτάσεις και να τον ξεπεράσεις επενδύοντας στην δημιουργία και στη καινοτομία στρέφεσαι ενάντια σε όλο το σύστημα που τον έκανε ανώτερο. Το σύστημα αυτό όμως κάνει ανώτερους τους ικανότερους και αυτούς που ικανοποιούν καλύτερα τις ανάγκες των πολλών. Οι πολλοί μπορούν να κάνουν ακόμα και μία τεράστια εταιρία να καταρρεύσει αν πλέον τα προϊόντα της δεν τους ικανοποιούν. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία όταν σε έχει κατακλύσει ο φθόνος.

Μία άλλη "ψυχολογική" εξήγηση είναι η έμφυτη τάση των νέων να πηγαίνουν κόντρα στο "σύστημα". Κάτι μου λέει όμως ότι αυτοί οι νέοι που το παίζουν επαναστάτες με τα λεφτά του μπαμπά κρύβουν πολύ περισσότερη δύναμη για επανάσταση απ' όσο πιστεύουμε. Για να απελευθερώσουμε αυτή τη δυνητική υπερδύναμη, αρκεί να τους αφήσουμε να ζήσουν για μία μέρα χωρίς το καπιταλιστικό κινητό τους, το καπιταλιστικό λάπτοπ τους ή χωρίς πρόσβαση στο internet, αναγκασμένους να ακολουθούν την πολιτική κάποιου Κόμματος και αν εκφράσουν κάποια διαφορετική άποψη από αυτό να φυλακίζονται με κίνδυνο της ζωής του. Εκεί να δεις επανάσταση σύντροφε!

Τέλος, στην Ελλάδα της ιδεολογικής ηγεμονίας της αριστεράς, ο αριστερός φασισμός είναι καλό πράγμα και μόνο ο δεξιός φασισμός είναι κατακριτέος. Κλασικά. 

Hasta La Victoria Siempre 

Ζούμε στη δύση, σε ένα σύστημα που φυσικά δεν είναι τέλειο και παράγει αδικίες. Σκοπός μας πρέπει να είναι να βελτιώσουμε αυτό το σύστημα και όχι να προσκυνάμε δικτατορίες που ξεφτιλίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη. Η ελευθερία του λόγου που μου επιτρέπει να γράφω εδώ τις απόψεις μου και που επιτρέπει σε εσένα να με βρίζεις στα σχόλια χωρίς κάποιος από εμάς να κινδυνεύει να μπει φυλακή, είναι κάτι το ΥΠΕΡΟΧΟ. Η ελευθερία να μπορείς να διαλέγεις τι δουλειά θα κάνεις και το πως θα ζήσεις είναι επίσης υπέροχη. Πρέπει κάθε μέρα να παλεύουμε για να διατηρήσουμε αυτές τις ελευθερίες, τις οποίες πλέον δυστυχώς θεωρούμε δεδομένες, και να μη παίζουμε με τη φωτιά αφήνοντας ακραίες ιδέες να πρωταγωνιστούν. Γιατί εάν συνεχίσουμε να το κάνουμε αυτό, τότε ίσως κάποια μέρα η πλάκα να τελειώσει. Ίσως κάποια μέρα βρεθούμε να ζούμε κάτω από την απόλυτη μιζέρια και ανελευθερία  και τότε δε θα υπάρχει γυρισμός. Ας μη φτάσουμε ως εκεί για να εκτιμήσουμε αυτά που έχουμε.




Διαβάστε επίσης:
Ο Ολοκληρωτισμός έρχεται 
Τη δημοκρατία πολλοί τη μίσησαν


Διάφορες πηγές που χρησιμοποιήθηκαν:
The Black Book of Communism: http://www.fdrurl.com/Black-Book-of-C...
The Longest Romance: http://www.fdrurl.com/Longest-Romance
Hollywood's Favorite Tyrant: http://www.fdrurl.com/Hollywoods-Favo...
Exposing the Real Che Guevara: http://www.fdrurl.com/Real-Che-Guevara
Declassified FBI Files on Cuba: https://archive.org/details/Anti-Cast...

http://news247.gr/eidiseis/paraksena/deka-kathhmerines-drasthriothtes-poy-apagoreuontai-sth-voreio-korea.3255028.html
http://www.athensvoice.gr/politiki/anatomia-mias-diktatorias
https://www.youtube.com/watch?v=kkdmlcV_tDw - The Truth About Fidel Castro | Stefan Molyneux
http://conservativegreece.com/archives/409
http://www.koolnews.gr/diethni/i-exoristi-adelfi-toy-kastro-den-syghorei-ton-komantante-oyte-meta-thanaton
https://roides.wordpress.com/2016/11/29/29nov16/
wkipedia

Avenged Sevenfold, The Stage - Ένας ύμνος στην ανθρώπινη (παρα)φύση


Πριν από λίγες ημέρες κυκλοφόρησε το νέο τραγούδι των Avenged Sevenfold με τίτλο The Stage. Το τραγούδι αυτό, σε συνδυασμό με το αριστουργηματικό βίντεο χτύπησε καμπανάκια στο blog μας, μιας και αποτελεί από μόνο του αφορμή για διάφορα θέματα που ξεκινούν από τη μισαλλοδοξία και τη χαιρεκακία του ανθρώπινου γένους, την χειραγώγηση των μαζών και φτάνουν μέχρι και τη βιολογία, τη  θεωρία της προσομοίωσης (simulation theory) και την ασημαντότητα της ύπαρξης.


του Σπύρου Καφτάνη

Οι Avenged Sevenfold μέσα από ένα τραγούδι γεμάτο ένταση και ένα βίντεο γεμάτο κρυφά νοήματα αφηγούνται την ιστορία της ανθρωπότητας η οποία είναι γεμάτη αίμα και μίσος. Το βίντεο ξεκινά με μια ομάδα ανθρώπων να πληρώνουν εισιτήριο για να παρακολουθήσουν της παράσταση: "the fantastical history of the world" του Vlauder Lauders, ο οποίος στη πραγματικότητα είναι καθηγητής εξελικτικής βιολογίας.



Με σλόγκαν επιγραφές όπως η "see the past come to life" οι θεατές κάθονται στις θέσεις τους για να παρακολουθήσουν την παράσταση. Με μια πρώτη ματιά στους θεατές παρατηρεί κανείς ότι δεν είναι απλά τυχαίοι θεατές σε μια παράσταση. Οι θεατές συμβολίζουν την επικρατούσα άποψη κάθε εποχής. Συμβολίζουν τον λαό ο οποίος παρασύρεται από τους δημαγωγούς αποκτώντας τα συναισθήματα που χρειάζονται για να εδραιώσουν την κυριαρχία τους είτε για να εκπληρώσουν τις επιθυμίες τους. Παρουσιάζονται εσκεμμένα άσχημοι, με το μίσος και την ειρωνεία ζωγραφισμένα στα πρόσωπά τους.



Η ιστορία της ανθρωπότητας ξεκινάει με τον άνθρωπο των σπηλαίων. Καθώς ο άνθρωπος αυτός περπατά στο χιόνι πέφτει πάνω σε έναν όμοιό του και ενστικτωδώς τον σκοτώνει.
So I arrived, naked and cold
A welcomed change from the abeyance of a ghost town catacomb


Ένστικτο ονομάζεται η έμφυτη τάση/παρόρμηση των ατόμων κάθε ζωικού είδους να εκδηλώνουν συγκεκριμένες συμπεριφορές υπό την επίδραση ορισμένων περιβαλλοντικών συνθηκών. Σύμφωνα με μία άποψη που πρώτος διατύπωσε ο Paul MacLean, ο σημερινός εγκέφαλος του ανθρώπου και των άλλων θηλαστικών αποτελεί σύμπλεγμα τριών “εγκεφάλων” οι οποίοι δημιουργήθηκαν και προστέθηκαν σταδιακά κατά τη διάρκεια της εξέλιξης. Τα τρία αυτά τμήματα τα οποία προοδευτικά ενσωμάτωσε ο εγκέφαλός μας είναι με τη σειρά της εμφάνισής τους ο “εγκέφαλος του ερπετού”, ο “συναισθηματικός εγκέφαλος” και ο “σκεπτόμενος εγκέφαλος”. Ο πρώτος και αρχαιότερος θεωρείται ότι διεκπεραιώνει τις βασικές ενστικτώδεις εγκεφαλικές λειτουργίες από τις οποίες εξαρτάται η ζωή, ο δεύτερος, τον οποίο σε μεγάλο βαθμό ταυτίζουμε με το στεφανιαίο σύστημα του εγκεφάλου, δίνει τη δυνατότητα σ’ εμάς και τα υπόλοιπα θηλαστικά να αναπτύξουμε και να εκδηλώσουμε ένα ολόκληρο σύστημα συναισθηματικών κωδίκων, ενώ τέλος ο τρίτος, ο “σκεπτόμενος εγκέφαλος”, μας επιτρέπει να αποφασίζουμε για τη συμπεριφορά μας, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να οργανώσουμε και να σχεδιάσουμε τις δράσεις μας.

Ο άνθρωπος των σπηλαίων μιας και βρίσκεται στο στάδιο του "εγκεφάλου του ερπετού" νιώθοντας πως απειλείται η ζωή του σκοτώνει τον άλλον άνθρωπο με το  κοινό να ξεσπά σε ζητωκραυγές μίσους.


Στα παιδικά χρόνια της ανθρωπότητας δημιουργούνται κοινωνίες όπως αυτή της Αιγύπτου, με τους ανθρώπους παρά τον πολιτισμό που ανέπτυξαν να φέρονται με ασχήμια σε κάποιους άλλους.  Η δουλεία στην αρχαιότητα ήταν αποδεκτό καθεστώς και οι δούλοι δεν είχαν κανένα απολύτως δικαίωμα. Δεν διέθεταν περιουσία και δεν μπορούσαν να δημιουργήσουν οικογένεια. Δούλοι γίνονταν συνήθως oι ηττημένοι που πιάνονταν αιχμάλωτοι στον πόλεμο ή όσοι έχαναν την ελευθερία τους λόγω χρεών. Επίσης δούλος μπορούσε να γίνει κάποιος αν τον πούλαγαν οι γονείς ή οι συγγενείς του σε περίπτωση που ήταν ορφανός. Στην Αίγυπτο χρησιμοποιήθηκαν χιλιάδες σκλάβοι στα λατομεία, τα μεταλλεία, τα βασιλικά κτήματα αλλά και για την κατασκευή των πυραμίδων όπου οι περισσότεροι έχασαν τη ζωή τους από την κακομεταχείριση. Το μόνο τους μέλημα ήταν να υπηρετούν τα αφεντικά τους με κάθε τρόπο, ακόμα και αν οι απαιτήσεις  ήταν παράλογες. Ένα από τα καθήκοντά όσων σκλάβων υπηρετούσαν τον Φαραώ, ήταν  να αλείφονται με μέλι. Έτσι οι μύγες κόλλαγαν πάνω τους και δεν ενοχλούσαν τον Φαραώ . Σε κάποιες περιόδους, όταν ο αφέντης που υπηρετούσαν έφευγε από τη ζωή, τελείωνε και η ζωή των δούλων και μάλιστα με τον πιο αργό και βασανιστικό θάνατο. Τους έθαβαν ζωντανούς, μαζί με τα κατοικίδια και τις παλλακίδες τους.

There were days these child eyes
Would overlook the ugliness and fantasize



Η ιστορία συνεχίζεται με τους Έλληνες, οι οποίοι παρά τον τεράστιο πολιτισμό τους συνέχισαν να έχουν τον πόλεμο στη κουλτούρα του. Η τέχνη του πολέμου ήταν ιερή και πολλές κοινωνίες, όπως αυτή της Σπάρτης, δομούνταν πάνω στον πόλεμο. Τα παιδιά στρατεύονταν σε πολύ νεαρή ηλικία, ενώ ο θάνατος στο πεδίο της μάχης για τη πατρίδα ήταν ευλογία.


Προχωρώντας προς την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η ηγεσία είχε μετατρέψει τα βασανιστήρια των ανθρώπων στη διασκέδαση των άλλων. Άνθρωποι μαζεύονταν στο στάδιο για να δουν μονομαχίες τελικής πτώσης μεταξύ των μονάχων ή για να δουν λιοντάρια να κατασπαράζουν τους εχθρούς.



Στο σημείο αυτό αξίζει να παρατηρήσουμε το πάθος με το οποίο το κοινό ενθαρρύνει τον αυτοκράτορα να δώσει το σήμα για την επίθεση των λιονταριών. Μπορεί σε αυτή την εποχή ο άνθρωπος να φαίνεται να έχει ξεπεράσει ακόμα και το στάδιο του "συναισθηματικού εγκεφάλου" παρ' όλα αυτά δείχνει να διασκεδάσει ιδιαίτερα με τον πόνο του άλλου.



Το αγόρι γίνεται άντρας, δηλαδή το ανθρώπινο γένος ωριμάζει και  είναι πλέον αρκετά ήρεμο και βιολογικά αρκετά σκεπτόμενο. Παρ' όλα αυτά ο μεσαίωνας που σημαδεύτηκε από τις επιδρομές των βαρβάρων και μετά τη πτώση του δυτικού ρωμαϊκού κράτους έφερε μια περίοδο σκοταδισμού η οποία φυσικά και συνοδεύτηκε από μίσος. Από πολύ μίσος.


As the boy became a man
In came a calm sophistication I can hardly understand
So lost in ego, didn’t notice when the time had slipped away
Ο ερχομός του Ιησού δεν κατάφερε να αλλάξει πολλά, μιας και οι άνθρωποι συνέχισαν να βρίσκουν ευκαιρίες να σκοτώνονται μεταξύ τους. Μία από αυτές ήταν και η ίδια η θρησκεία, με τις σταυροφορίες στο τέλος του μεσαίωνα να αποτελούν σημείο ορόσημο της ιστορίας. Στους στίχους διαπιστώνεται το προφανές: Ότι είμαστε απλά ψυχοπαθής χωρίς καμία επικοινωνία, ενώ στο φόντο οι σκοτωμοί συνεχίζονται και το κοινό ζητοκραυγάζει για ακόμα μία φορά. 


Jesus Christ, was born to die
Leave it to man to levitate his own to idolize
We’re simply sociopaths with no communication baby
I see your angle but we differ from our points of view


Από την αναδρομή δε θα μπορούσε να λείπει το κυνήγι των μαγισσών. Η κλασική εποχή του κυνηγιού μαγισσών ήταν η περίοδος 1480-1700. Μετά από συλλογή στοιχείων, οι ύποπτοι για χρήση μαγείας θανατώνονταν υποδειγματικά διαιωνίζοντας το μίσος. 



Ο αποκεφαλισμός στην αρχαία Ρώμη ήταν ένας από τους λιγότερα ταπεινωτικούς και περισσότερο αξιοπρεπείς τρόπους εκτέλεσης, για τούτο και πολλοί θανατοποινίτες ένιωθαν ικανοποιημένοι για την ποινή και τον τρόπο εκτέλεσής της.
Χρησιμοποιήθηκε ευρέως σε Ευρώπη και Ασία. Η πρόοδος της τεχνολογίας, ωστόσο, συνετέλεσε ώστε ο θάνατος διά αποκεφαλισμού να καταστεί σχεδόν τελείως ανώδυνος με την εφεύρεση της γκιλοτίνας (πιο εντυπωσιακά και πιο εύχρηστα «καρμανιόλας») με τους δύο ψηλούς ορθοστάτες και τη βαριά λεπίδα που έπεφτε από ψηλά ώστε ο εκτελούμενος «ούτε που καταλάβαινε». Εκτός και εάν δεν έχανε αμέσως τις αισθήσεις του, οπότε μπορούσε να τις διατηρήσει ενδεχομένως για περίπου 5-6 δευτερόλεπτα, κατά πώς λένε μελετητές του θέματος, βλέποντας με οδύνη το κορμί του χωρισμένο από το κεφάλι του. Ο θάνατος επερχόταν λόγω του αποχωρισμού του μυελού από τη σπονδυλική στήλη και τη συνακόλουθη πρόκληση ακατάσχετης αιμορραγίας.


Η ιστορία συνεχίζεται με τον αποδεκατισμό των Ινδιάνων την Αμερικής και με τους παγκόσμιους πολέμους.  Στην σκηνή των τανκ παρατηρούμε τους οργανωτές του πολέμου να πίνουν χαρούμενοι τα ποτά τους στην υγειά τον κορόιδων.



Μέσα από τα συντρίμμια όμως γεννιέται η ελπίδα. Η ειρήνευση της μουσικής, τα λουλούδια και το περιστέρι δείχνουν ότι ίσως πλέον να έχει έρθει η στιγμή της γαλήνης μεταξύ των ανθρώπων.


Η ελπίδα χάνεται σύντομα με το τανκ να ποδοπατάει τι προσδοκίες μας και το πλήθος να το ευχαριστιέται.


It took the birth of sin to snake-rattle the mind
Before a blow to the head by the gavel of time
To wake up
Won’t you wake up?

Μέχρι που συμβαίνει το απρόσμενο!
Η αίθουσα γεμίζει καπνούς, το κοινό εξαφανίζεται και το παρακάτω ανατριχιαστικό μήνυμα ακούγεται αχνά: "You do know this is just a simulation, don't you?"



Εύκολα μπορεί κάποιος να μη δώσει σημασία σε αυτό το μήνυμα, για 'μένα πάντως είναι ένα κομβικό σημείο. Δείχνει άμεσα (αν βέβαια καταφέρεις και ακούσεις τον στοίχο που ακούγεται αρκετά σιγά), ότι σύμφωνα με τους δημιουργούς ζούμε σε μία προσομοίωση. Η θεωρία αυτή έχει επιστημονική βάση και υποστηρίζεται από πολλούς ανθρώπους σήμερα. Η λογική της θεωρίας αυτής είναι η εξής: Βλέποντας την σημερινή εξέλιξη της τεχνικής νοημοσύνης είναι αναπόφευκτο ότι σε λίγα χρόνια οι μηχανές θα ξεπεράσουν σε ευφυΐα  τον άνθρωπο. Κανείς δε μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό. Η διαφωνία στον επιστημονικό κύκλο είναι το πότε θα γίνει αυτό. Άλλοι λένε σε 50 χρόνια άλλοι σε 1000. Σημασία έχει ότι θα γίνει. Τότε είναι αρκετά πιθανό ότι κάποιος θα δοκιμάσει να δημιουργήσει ένα ψεύτικο σύμπαν, μια προσομοίωση η οποία θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε διάφορα πράγματα, για το πως δημιουργήθηκε η ζωή κτλ. Θα μπορούμε να έχουμε δηλαδή ένα σύστημα το οποίο θα περιέχει προγραμματισμένα σωματίδια ίσως, τα οποία με την πάροδο του χρόνου ίσως να σχηματίζουν νοήμονες οργανισμούς. Οι οργανισμοί αυτοί εφόσον εξελιχθούν πνευματικά και τεχνολογικά ίσως καταφέρουν να κάνουν το ίδιο και πάει λέγοντας. Έτσι, οι πιθανότητες να είμαστε εμείς το πρώτο σύμπαν που δημιουργήθηκε, δηλαδή να μην είμαστε προσομοίωση είναι αρκετά μικρές. Σύμφωνα με τον Elon Musk είναι μία στο δισεκατομμύριο.



Στην επόμενη σκηνή τα άτομα που αποτελούν το κοινό έχουν μετατραπεί σε κούκλες. Ο συμβολισμός εδώ είναι διπλός. Αρχικά δείχνει ότι οι άνθρωποι είναι απλά υποχείρια των δημαγωγών τους, μιας και στην άλλη άκρη των σχοινιών υπάρχουν οι σημερινοί πολιτικοί κυρίαρχοι του πλανήτη. Οι πολιτικοί μπορούν εύκολα να παρασύρουν και να φανατίσουν τις μάζες ειδικά όταν επενδύουν την αμορφωσιά και στον περιορισμό των ελευθεριών. Επιπλέον συμβολίζει την παρουσία μας στην προσομοίωση. Το κοινό δεν είμαστε εμείς, αλλά κάποιοι άλλοι που απλά κοιτούν μέσα από το μηχάνημά τους για να βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Η ελεύθερη μας βούληση φαινομενικά μπορεί να υπάρχει αλλά πρακτικά όχι. Η κάθε μας επιλογή εξαρτάται από τις αρχικές συνθήκες του πειράματος.Αν κάποιος γνωρίζει ακριβώς το τι ακριβώς συμβαίνει σε κάθε σωματίδιο στο σύμπαν κάποια χρονική στιγμή καθώς επίσης και το πως συμπεριφέρεται το καθένα μπορεί να προβλέψει τα πάντα μέχρι το τέλος. Ο δημιουργός της προσομοίωσης ίσως να έχει εναποθέσει τη δουλειά αυτή σε ένα μηχάνημα και μέσα σε αυτό να βρισκόμαστε εμείς τώρα.


Who is the crowd that peers through the cage,
As we perform here upon the stage?
Tell me a lie in a beautiful way
I believe in answers just not today

Ο στιχουργός ζητά να ακούσει ένα ψέμα με όμορφο τρόπο, ότι δηλαδή δεν είμαστε υποχείρια ούτε των πολιτικών, ούτε των συνθηκών που έφτιαξε ο δημιουργός καθώς δε νιώθει ακόμα έτοιμος να πιστέψει τη πραγματικότητα. 



Και καθώς μαθαίνουμε ότι το κοινό ελέγχεται από τους πολιτικούς και ότι οι Avanged Sevenfold πιστεύουν ότι η Χίλαρι θα κερδίζει τον Ταμπ στις αμερικανικές εκλογές, παρατηρούμε ότι και οι πολιτικοί είναι κούκλες.


Καθώς η κάμερα ανεβαίνει προς τα πάνω βλέπουμε τον έναν. Τον δημιουργό του simulation. Αυτός που στην ουσία μπορεί να δει τα πάντα ή να προκαλέσει φαινομενικά τυχαία γεγονότα τα οποία λόγω της θεωρίας του χάους μπορούν να προκαλέσουν τεράστιες αλλαγές σε όλη την ιστορία.


Ο δημιουργός πατάει με δραματικό τρόπο το κουμπί, η οθόνη γεμίζει με χιόνια  και η ιστορία τελειώνει...



Καθώς το χιόνι της οθόνης γίνεται πιο θολό ξεπροβάλει το φυσικό χιόνι με τον άνθρωπο τον σπηλαίων να μπαίνει με δραματικό τρόπο στο πλάνο. Η επανεκκίνηση της προσομοίωσης μόλις έχει ολοκληρωθεί. Ο δημιουργός δίνει άλλη μια ευκαιρία στην ανθρωπότητα. Της δίνει την ευκαιρία να γίνει καλύτερη, χωρίς τις φρικαλεότητες της προηγούμενης προσπάθειας. Ίσως και αυτός να είναι ο λόγος που ο άνθρωπος των σπηλαίων είναι τώρα μόνος του. Ίσως πρέπει να πάψει πρώτα να συμπεριφέρεται σαν ζώο πριν συναντήσει κάποιον άλλον. Ίσως πάλι αυτή να είναι η τιμωρία του.

Και καθώς η αυλαία του θεάτρου πέφτει, διαπιστώνουμε ότι ακόμα και μετά από τόσα χρόνια εξέλιξης τα ζωώδη μας ένστικτα παραμένουν. Τα μέρη του κόσμου όπου υπάρχει μία στοιχειώδης ελευθερία, ειρήνη και δημοκρατία είναι λίγα. Στον περισσότερο κόσμο επικρατεί σκοταδισμός, μίσος, ανελευθερία και μιζέρια, μιας και επικρατούν ολοκληρωτικά καθεστώτα τα οποία κάνουν την απόλυτη πλύση εγκεφάλου στις μάζες. Η πραγματική δημοκρατία σπανίζει.  Ίσως τελικά  να χρειαζόμαστε και εμείς μία επανεκκίνηση. Ή ίσως απλά να αφήσουμε την εξέλιξη να κάνει τη δουλειά της.




Διαβάστε επίσης: Τη δημοκρατία πολλοί τη μίσησαν.
(αφιερωμένο στη νάσια) 

Τη δημοκρατία πολλοί τη μίσησαν

Αν κάποιος σας έδινε τη δυνατότητα να κατοικίσετε σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου επιθυμούσατε ποιο θα επιλέγατε; Πιθανών να ψάχνατε για κάποιο μέρος όπου δε θα υπήρχε φτώχεια και εξαθλίωση. Για κάποιο μέρος όπου το βιωτικό επίπεδο των ανθρώπων να έχει φτάσει σε σημείο ώστε να μπορούν να είναι πρωταγωνιστές στις επιστήμες και στην τεχνολογία. Για κάποιο μέρος όπου η ελευθερία του λόγου, η ελευθερία της έκφρασης και η διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα ήταν δεδομένα. Για ένα μέρος που θα υπήρχε δημοκρατία. Σωστά; Ρίχνοντας μια ματιά στον σημερινό κόσμο θα διαπιστώσουμε ότι δεν έχουμε πάρα πολλές επιλογές και πως ακόμα και στις χώρες που θεωρητικά έχουν κατοχυρωμένα όλα τα παραπάνω, υπάρχουν άνθρωποι, πολλοί άνθρωποι που μάχονται με πάθος κατά αυτών των αξιών προσπαθώντας να δημιουργήσουν καθεστώτα. Άνθρωποι που έχουν σαν πρότυπό τους τον Μάο και τον Στάλιν και όντας εγκλωβισμένοι στην εχθρική γι αυτούς ευρωπαϊκή ένωση, προσπαθούν να καθεστοποιήσουν ότι περισσότερο μπορούν. Και ξέρετε ποιους εννοώ.



Η ιδεολογία της αριστεράς ή αλλιώς η ιδεολογία του φθόνου ξεκινάει από τον φθόνο για οτιδήποτε έχει πετύχει ο άλλος. Σκοπός είναι να ρίξουν αυτόν ον άλλον , ισοπεδώνοντας τα όλα προς τα κάτω, και ποτέ να τον φτάσουν. Για να αποκτήσουν όμως την δυνατότητα να ρίξουν τον άλλον πρέπει πρώτα να ξηλώσουν τη δημοκρατία. Το σημείο αυτό είναι κρίσιμο. Εάν υπάρχει δημοκρατία, υπάρχει ελευθερία και κατά συνέπεια υπάρχει κίνδυνος κάποιος να αμφισβητήσει την επανάσταση ή να στραφεί εναντίον της. Οι εχθροί εξοντώνονται, όπως έχει δείξει η ιστορία και το κόμμα επικρατεί. Ο κομουνισμός, που είναι το υπέρτατο στάδιο κάθε αριστερής ιδεολογίας αποτελεί έναν ύμνο στην ανελευθερία. Όποιος υποστηρίζει τον κομουνισμό αρνείται αυτόματα την ελευθερία. Και αυτό δεν έχει να κάνει με την εφαρμογή του κομουνισμού. Αυτό είναι ριζωμένο στα θεμέλια του και δε μπορεί να το αμφισβητήσει κανένας. Οι αριστεροί ιδεολόγοι στην πραγματικότητα ονειρεύονται έναν κόσμο στον οποίο δε θα μπορείς να πεις κάτι αντίθετο από το κόμμα. Έναν κόσμο στον οποίο δε θα υπάρχει διάκριση των εξουσιών και η εξουσία του κόμματος δε θα ελέγχεται και δε θα αμφισβητείται από κανέναν. Έναν κόσμο όπου η προπαγάνδα θα ξεκινάει από το νηπιαγωγείο και το κόμμα θα λατρεύεται σαν θρησκεία. Υπάρχουν τέτοια μέρη στον κόσμο. Δε νομίζω να επιλέγατε κάποια από αυτά για να κατοικήσετε, έτσι δεν είναι;


 Οι άνθρωποι που πέθαναν εξαιτίας του Μάο, του Στάλιν και των άλλων δικτατόρων 




Στον δυτικό κόσμο οι ιδέες αυτές έχουν μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Πλέον θεωρούμε τη δημοκρατία βασικό συστατικό των κοινωνιών μας. Είναι ωραίο να μας επιτρέπεται να έχουμε γνώμη και να μας επιτρέπετε να την εκφράζουμε ουσιαστικά. Είναι ωραίο να έχουμε ελεύθερη αγορά, πολλές επιλογές και τη δυνατότητα να εξελιχθούμε και να βελτιωθούμε. Και πραγματικά θλίβομαι να βλέπω τόσους νέους να στρέφονται κατά όλων αυτών και να πορεύονται με τις κομουνιστικές ιδέες του σκοταδισμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα, όντως εγκλωβισμένος στην ευρωπαϊκή ένωση και μη μπορώντας να υλοποιήσει απόλυτα το καθεστωτικό του όραμα, κάνει ότι μπορεί στα πλαίσια του εφικτού. Χωρίς να υπολογίζει το σύνταγμα, τους νόμους και τους δικαστές στήνει έναν εξευτελιστικό διαγωνισμό τηλεοπτικών αδειών. Έναν διαγωνισμό που όπως αποδεικνύεται δεκάδες άτομα πηγαινοέρχονταν κατά τη διάρκειά του και υποψήφιοι καναλάρχες συναντιόνταν στα μπάνια. Έναν διαγωνισμό όπου για να πάρει άδεια ο Καλογρίτσας ενέκριναν έναν πόθεν έσχες που έμπαζε από παντού και που για να υπάρχει ο Σαβίδης για plan B, γράφονταν εικονικές προσφορές στις μηδενικές όπου γίνονταν στην πραγματικότητα. Μη γελιέστε. Το όραμα αυτών των ανθρώπων είναι μια χώρα σαν κι αυτές όπου κανένας δε θα επέλεγε να ζήσει. Και το αποδεικνύουν καθημερινά.






Οι Έλληνες σε όλη τους την ιστορία λάτρευαν τη δημοκρατία, την ελευθερία, την επιχειρηματικότητα και τη δημιουργικότητα. Η Ελλάδα της μιζέριας, του σκοταδισμού, του κράτους και του απόλυτου ελέγχου που ονειρεύονται κάποιοι δε θα υπάρξει ποτέ. Δε θα επιστρέψουμε να υπάρξει.







H κρατική παρέμβαση στα προσωπικά δεδομένα #2

Προηγούμενο




Επιχειρήματα υπέρ της κρατικής παρέμβασης


The safety of the people shall be the highest law
-Marcus Tullius Cicero



Οι κοινωνίες από τη πρώτη στιγμή έθεσαν ως βασική αρχή την ασφάλεια των πολιτών τους. Ασφάλεια στη γλώσσα της νομικής είναι η δίκαιη μεταφορά του κινδύνου πιθανής απώλειας από μια οντότητα σε άλλη, σε αντάλλαγμα μιας λογικής αμοιβής. Για να διασφαλίσουν την ασφάλεια των πολιτών τους, οι κοινωνίες παραχωρούν κάποιες δικαιοδοσίες στο κράτος, στο οποίο ανατίθεται η δύσκολη δουλειά της διασφάλισης της κοινωνικής ασφάλειας και ευημερίας.

Σαν αποτέλεσμα το κράτος μπορεί νομικά, όπως είδαμε και προηγουμένως, να προβεί σε επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων των πολιτών όταν το κρίνει απαραίτητο. Έτσι λοιπόν, δεν μας φαίνεται περίεργο όταν η αστυνομία έχοντας κάποια στοιχεία που ενοχοποιούν κάποιον, εισβάλει στο σπίτι του για να κάνει αιφνιδιαστική έρευνα. Αντίθετα συμφωνούμε με αυτό, επειδή αντιλαμβανόμαστε ότι μερικές φορές χρειάζεται να επιβάλλονται κάποιοι περιορισμοί στις ιδιωτικές μας ζωές, εάν αυτοί μας διασφαλίζουν ότι είμαστε ασφαλείς και ζούμε σε μια πολιτισμένη κοινωνία.

Με την τεχνολογία να αυξάνεται ραγδαία στις μέρες μας προκύπτουν νέα κοινωνικά και νομικά ζητήματα. Τα έξυπνα τηλέφωνα (smartphones) είναι πλέον ευρέως χρησιμοποιούμενα και η πληροφορία που περιέχεται σε αυτά και διακινείται μέσω αυτών είναι ασύλληπτη. Τα τηλέφωνα αυτά, με τις λειτουργίες φωνητικής κλήσης και μέσω γραπτών μηνυμάτων είναι ο νούμερο ένα τρόπος απομακρυσμένης επικοινωνίας. Είναι δηλαδή ο νούμερο ένα τρόπος με τον οποίο κάποιοι άνθρωποι μπορούν να συνεννοηθούν για να διενεργήσουν ένα τρομοκρατικό χτύπημα ή μία οργανωμένη επίθεση. Γιατί λοιπόν να θεωρούμε την αιφνιδιαστική έρευνα στα σπίτια φυσιολογική ενώ την έρευνα στα στοιχεία που μπορούν να οδηγήσουν στην αποφυγή ενός δυστυχήματος ή στην εξάρθρωση μιας σπείρας, παράλογη;


Η παραβίαση της ιδιωτικής ζωής να ηχεί άσχημα στα αυτιά όλων μας. Χιλιάδες άνθρωποι διαδηλώνουν κατά της παραβίασης αυτής μιλώντας για Οργουελικές κοινωνίες και για Big Brother. Η πραγματικότητα, σύμφωνα με τους υποστηρικτές της κρατικής παρέμβασης όμως, δεν είναι ακριβώς έτσι. Στην πραγματικότητα η “παρακολούθηση” των προσωπικών δεδομένων δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια απλή τυφλή συλλογή στοιχείων. Με απλά λόγια, κανένας άνθρωπος δεν έχει επαφή με τα προσωπικά δεδομένα των πολιτών. Επαφή έχουν μόνο διάφορα προγράμματα που με συγκεκριμένους αλγορίθμους μπορούν να εντοπίσουν ύποπτες συμπεριφορές. Αν τα στοιχεία κριθούν ικανοποιητικά τότε και μόνο τότε κάποιος άνθρωπος παρεμβαίνει στα προσωπικά δεδομένα του υπόπτου για να διαπιστώσει εάν όντως υπάρχει κάτι επιλήψιμο. Η διαδικασία αυτή δε διαφέρει πολύ από την διαδικασία που ακολουθείται μέχρι να δοθεί ένταλμα διερεύνησης σε κάποιο σπίτι. Μόνο που τώρα με την βοήθεια της τεχνολογίας, γίνεται αυτοματοποιημένα και μαζικά.

Μπορεί η υιοθέτηση της εύκολης πρόσβασης της κυβέρνησης στα προσωπικά δεδομένα να κρύβει πολλούς κινδύνους και να έχει απρόσμενες προεκτάσεις που θα αναλύσουμε στη συνέχεια, αλλά η εμμονή στην ιδιωτικότητα κρύβει επίσης. Φανταστείτε μια αδιαπέραστη συσκευή, στη οποία η κρυπτογράφηση είναι τόσο ισχυρή που δεν υπάρχει καν “κλειδί”, δηλαδή δεν υπάρχει τρόπος να ανοιχτεί, πέρα από υπερβολικά χρονοβόρες ή πολύ ακριβές διαδικασίες. Πώς θα αντιλαμβανόμασταν άραγε την παιδική πορνογραφία ή την σεξουαλική παρενόχληση μέσω διαδικτύου; Πώς θα χαλάγαμε τα σχέδια τρομοκρατών που ετοιμάζονται να σκοτώσουν αθώους; Πώς θα γίνονταν απλούστερα πράγματα όπως ο έλεγχος οικονομικών εγκλημάτων ή φοροδιαφυγών; Είναι ξεκάθαρο λοιπόν πως πρέπει να υπάρξει κάποιος συμβιβασμός. Πρέπει το κράτος να μπορεί να με κάποιο τρόπο να έχει πρόσβαση σε κάποια δεδομένα χωρίς όμως αυτό να καθιστά την πρόσβαση στα δεδομένα αυτά εφικτή σε τρίτους.

Οι υποστηρικτές αυτής της άποψης τέλος, διαπιστώνουν ότι όταν γίνει κάτι πραγματικά άσχημο υπόλογος είναι πάντα το κράτος και ο κόσμος αντιδρά. Όταν το κράτος προσπαθεί να αποτρέψει κάτι που κάποια στιγμή θα γίνει, ο κόσμος αντιδρά ξανά δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο και ένα σταθερό κλίμα ανασφάλειας και καχυποψίας.






Επιχειρήματα κατά της κρατικής παρέμβασης

Quis custodiet ipsos custodes?
(Who will guard the guards themselves?)
-Juvenal from his Satires (Satire VI, lines 347–8)

Όλα τα παραπάνω εγείρουν το ερώτημα του πόσο αναγκαία είναι αυτές η τακτικές του κράτους για μαζική συγκέντρωση δεδομένων αλλά και την δυνατότητα αποκρυπτογράφησης οποιασδήποτε συσκευής, πόσο αποτελεσματικές είναι, και ποιες είναι οι επιπτώσεις αυτών στη κοινωνία. Ξεκινώντας από την μαζική συλλογή δεδομένων θα φανταζόταν κανείς ότι με τόση μεγάλη αύξηση δεδομένων οι επιθέσεις που αποτράπηκαν λόγω αυτών θα ήταν ένας σεβαστός αριθμός. Τα αποτελέσματα όμως δείχνουν το αντίθετο. Μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στους δίδυμους πύργους της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 στην Αμερική, η κυβέρνηση της δημιούργησε ένα αντιτρομοκρατικό πρόγραμμα που πίστευε ότι αν υπήρχε εξαρχής θα είχαν αποτρέψει το χτύπημα. Κατά τη διάρκεια αυτού κλήθηκαν για καταγραφή στοιχείων και παρακολουθήθηκαν πάνω 80.000 άτομα, εκ των οποίων 8000 κλήθηκαν για ανάκριση από το FBI και 5000 προφυλακίστηκαν με την δικαιολογία της συσχέτισης στα χτυπήματα. Κανένας από τους παραπάνω δεν βρέθηκε ένοχος.

Μετά την διαρροή των εγγράφων από τον Σνόουντεν, οι Αμερικανοί επίσημοι της NSA, της CIA, καθώς και ο πρόεδρος Αμερικής Μπάρακ Ομπάμα, υποστήριξαν ότι τα προγράμματα μαζικής παρακολούθησης απέτρεψαν 54 τρομοκρατικά γεγονότα. Η ασυνέπεια όμως μεταξύ των δηλώσεων των επισήμων για την ποιότητα αλλά και το ακριβές είδος αυτών τον γεγονότων καθώς και η αδυναμία αποκάλυψης τους λόγω εμπιστευτικού απορρήτου έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα αβεβαιότητας για την εγκυρότητα τους από υψηλά στελέχη του Κογκρέσου, όπως τον Γερουσιαστή Patrick Leahy ο οποίος υποστηρίζει ότι οι παραπάνω δηλώσεις είναι κυρίως για τον εφησυχασμό της κοινής γνώμης και όχι ισχυρές ένδειξης υπέρ της αποτελεσματικότητας των προγραμμάτων, αφού μόνο 1 υπόθεση από τις 54 μπορεί να εξακριβωθεί δημόσια. Ακόμη, σε μια αναφορά τους το 2013 το προεδρικό γκρουπ αναθεώρησης της NSA ( President's NSA Review group ) συστήνει της διακοπή προγραμμάτων μαζικής συλλογής δεδομένων λόγω έλλειψης αποτελεσμάτων. Συμπεραίνεται ότι το να αυξάνεις τον αριθμό δεδομένων, απλά οδηγεί σε μεγάλο ποσοστό ψευδώς θετικών, και όχι σε εξυγίανση του προβλήματος. Αυτό που χρειάζεται είναι καλύτερη εφαρμογή των ήδη υπάρχων τεχνικών στις λίστες υπόπτων των αρχών που προκύπτουν με τους παραδοσιακούς τρόπους.



Στο θέμα της κρυπτογράφησης, οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι ύπαρξη κλειδιού μόνο για ένα κινητό, συγκεκριμένα το κινητό του τρομοκράτη που έχει στα χέρια της το FBI, είναι αφελής ιδέα από τεχνολογική σκοπιά, αφού δημιουργώντας ένα κλειδί, αποκαλύπτεται ο τρόπος για το σπάσιμο όλων των συσκευών ή αλλιώς δημιουργείται ένα κλειδί “αφέντης” ικανό να ανοίξει οποιαδήποτε συσκευή iPhone, εκθέτοντας έτσι σε κυβερνοεπιθέσεις και καταγραφή προσωπικών δεδομένων από οποιαδήποτε πρόσωπο (κυβερνητικό ή μη) εκατομμυρίων χρηστών παγκοσμίως.

Η επίκληση του FBI στο ομοσπονδιακό θέσπισμα All Writs Act ως βασική γραμμή υποστήριξης της υπόθεσης του, που “υποχρεώνει την παραχώρηση οποιαδήποτε πληροφορίας που βοηθάει στην επιβολή των νόμων στις αρμόδιες αρχές”, αν και εύλογη εκ πρώτης όψεως, δεν μπορεί να εφαρμοστεί εδώ, αφού οι επιπτώσεις είναι μεγαλύτερες από τα οφέλη. Και στη δημοκρατία πρέπει να υπερνικάει το όφελος των πολλών έναντι των λίγων.

Οι ειδικοί υποστηρίζουν όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως ότι το FBI έχει σαν κύριο αλλά αφανή στόχο απλά τη δημιουργία ενός νομικού προηγούμενου που θα τους επιτρέψει να γίνουν πιο επιθετικοί στο μέλλον στα προσωπικά δεδομένα εταιριών και να απαιτήσουν τη δυνατότητα υποκλοπής μηνυμάτων, ή ακόμη και εγκατάσταση λογισμικού παρακολούθησης σε όλες τις συσκευές και άνοιγμα μικροφώνου και κάμερας κατά βούληση (κάτι το οποίο όπως αποκάλυψε και ο Σνοουντεν ήδη είναι εφικτό) . Και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Ακόμα και το πλήγμα που θα πάθαινε η αξιοπιστία της Apple στη περίπτωση νίκης του FBI, ο μεγαλύτερος κίνδυνος θα ήταν, όπως γνωρίζουμε ιστορικά, η δημιουργία νομικού προηγουμένου που θέτει το δρόμο για πολλαπλές χειρότερες επιπτώσεις στο μέλλον. Η απόφαση του FBI να παραιτηθεί από το δίκη μόνο ενδυνάμωσε τις παραπάνω απόψεις.


Το επιχείρημα των υποστηρικτών της μαζικής παρακολούθησης, ότι δηλαδή αν δεν έχεις κάτι να κρύψεις, τότε δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς, φαίνεται ότι όχι μόνο κάλο δεν κάνει, αλλά αντιθέτως κακό. Το μόνο που επιτυγχάνει είναι να ενισχύει το κλίμα καχυποψίας και καταπίεσης και να κάνει πιο τεταμένες τις σχέσεις μεταξύ πολίτη και κράτους.

Η συλλογή αυτών των δεδομένων ακόμη και ας μην φαίνεται σήμερα στις δημοκρατικές κοινωνίες τόσο επιβλαβής, μπορεί αύριο κάτω από κακόβουλα χέρια να οδηγήσουν σε αυταρχικές κοινωνίες. H επιβολή αστυνομικών αρχών μπορεί να γίνει πιο επιθετική, όπως φάνηκε στη Γαλλία μετά τα τρομοκρατικά χτυπήματα στη Γαλλία το 2015, όπου η Γαλλική κυβέρνηση επέκτεινε τους ήδη εκτεταμένους αντιτρομοκρατικούς νόμους, δίνοντας την αστυνομία μεγαλύτερη δυνατότητα να κάνει επιδρομές σε σπίτια πολιτών αλλά και συλλήψεις σ' αυτά. Οργουελικές κοινωνίες μηδενικής ιδιωτικότητας και επιβολής ποινής προτού προκληθούν εγκλήματα γίνονται όλο και πιο ρεαλιστικές.

Είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς κατά πόσο η εφαρμογή τέτοιων μέτρων προστατεύει ή υπονομεύει τη δημοκρατία. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε την τρομοκρατία να γεννήσει κ άλλο τρόμο.


Απόσπασμα από συνεργατική εργασία στο μάθημα Κοινωνικές και Νομικές Πλευρές της τεχνολογίας από τους: Σπύρος Καφτάνης, Αποστόλης Κέμος, Δημήτρης Χαρίρ στο τμήμα μηχανικών η/υ και πληροφορικής