Ο ολοκληρωτισμός...έρχεται

Αφορμή για το άρθρο αυτό αποτελούν οι τελευταίες πολιτικής αποφάσεις τις κυβέρνησης, οι οποίες με μια πιο προσεχτική ματιά μοιάζουν να μην συνάδουν με πολιτεύματα που έχουμε συνηθίσει. 

 Αρχικά, ας ρίξουμε μια ματιά στο τι είναι ολοκληρωτισμός:

Ως ολοκληρωτικό καθεστώς ορίζεται η ανελεύθερη πολιτειακή κατάσταση σε ένα κράτος. Το καθεστώς αυτό ελέγχει και κατευθύνει άμεσα ή έμμεσα τις κοινωνικές δραστηριότητες των ατόμων. Η Χάνα Άρεντ ορίζει τον ολοκληρωτισμό ως ριζική καταστολή της πολιτικής και περιφρόνηση εκ μέρους της εξουσίας των ατομικών δικαιωμάτων του πολίτη και ως βασικό διακριτικό του τη διείσδυση της κεντρικής εξουσίας σε κάθε πτυχή της ατομικής ύπαρξης και δημιουργίας.[1] Συγκεκριμένα, καταργείται το κοινοβούλιο, φιμώνεται ο τύπος και επιβάλλεται αυστηρή λογοκρισία.

Ολοκληρωτισμός είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται από ορισμένους πολιτικούς επιστήμονες για να περιγράψει ένα πολιτικό σύστημα στο οποίο το κράτος κατέχει το σύνολο των εξουσιών πάνω από την κοινωνία και επιδιώκει να ελέγχει όλες τις πτυχές της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής.[2] Πολλοί μελετητές ποικίλων ιδεολογικών θέσεων και ακαδημαϊκού υπόβαθρου έχουν εξετάσει προσεκτικά τον ολοκληρωτισμό.


Όλοι συμφωνούν, πάντως, ότι ο ολοκληρωτισμός επιδιώκει να κινητοποιήσει ολόκληρους πληθυσμούς στην υποστήριξη μιας επίσημης κρατικής ιδεολογίας, δεν ανέχεται δραστηριότητες που δεν στρέφονται προς τους κρατικούς στόχους, συνεπάγεται την καταστολή ή τον κρατικό έλεγχο των επιχειρήσεων, εργατικών συνδικάτων, εκκλησίας ή των πολιτικών κόμματων. Διατηρούνται στην εξουσία με τη βοήθεια της μυστικής αστυνομίας, της προπαγάνδας, με τον περιορισμό της ελεύθερης συζήτησης, του διαλόγου και της κριτικής.


Το ανθρώπινο είδος βρίσκεται διαρκώς σε μία βιολογική εξέλιξη. Η εξέλιξη αυτή τείνει να κάνει τους ανθρώπους να επιζητούν όλο και περισσότερο την ελευθερία. Οι άνθρωποι πλέον έχουν καταλάβει πως η συσσώρευση της εξουσία σε λίγα άτομα είναι βλαβερή. Για τον λόγο αυτό έχουν ανακηρύξει την ελευθερία ως την υπέρτατη αξία. Η ελευθερία της έκφρασης, η ελευθερία στην οικονομία και η ελευθερία του λόγου είναι μόνο μερικές εκφάνσεις της, τις οποίες όλοι επιζητούμε.



Παρά τη συνειδητοποίηση της υπεροχής της ελευθερίας στον πλανήτη υπάρχουν διάφορες χώρες οι οποίες βρίσκονται υπό ολοκληρωτικό καθεστώς. Χώρες όπως η Βενεζουέλα, η Κούβα και η Βόρεια Κορέα είναι οι γνωστότερες ίσως χώρες οι οποίες βιώνουν τέτοια καθεστώτα. Με μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο θα διαπιστώσετε ότι τα καθεστώτα των τριών αυτών χωρών χαρακτηρίζονται ως "σοσιαλιστικά" ή ακόμα και "κομουνιστικά". Για πολλούς μπορεί να ακούγεται οξύμωρη η συσχέτιση του σοσιαλισμού με τον ολοκληρωτισμό, στην πραγματικότητα όμως ο περιορισμός της κάθε είδους ελευθερίας είναι η λογική εξέλιξη σε κάθε είδους τέτοια καθεστώτα, όπως αποδεικνύει η ιστορία, αλλά και η σημερινή πραγματικότητα. Στο όνομα του "κοινού καλού" η εξουσία συγκεντρώνεται στα χέρια του κράτους, το οποίο μετατρέπεται άμεσα σε έναν ύπουλο δικτάτορα. Οι πολίτες μοιράζονται δίκαια τη φτώχεια χάνοντας κάθε είδους ελευθερίας.

Μπορεί στην Ελλάδα θα θεωρούμε τους κομουνιστές και γενικά τους αριστερούς τα "καλά παιδιά που επαναστατούν", η πραγματική ζωή όμως λέει ότι όπου εφαρμόστηκαν οι ιδέες τους δημιουργήθηκε ένα περιβάλλον τόσο ανελεύθερο και μίζερο που αν κάποιος μια φορά το βίωνε έστω και για λίγες μέρες, θα γινόταν στιγμιαία φανατικός καπιταλιστής. Επειδή ακούγομαι υπερβολικός, ας δούμε μερικά παραδείγματα. Επειδή για το Βόρεια Κορέα και για τη Βενεζουέλα έχετε ακούσει σίγουρα πολλά θα επικεντρωθούμε στην Κούβα, που την ακούτε συχνά σαν παράδειγμα επιτυχίας του κομουνισμού.

Τραβηγμένη από τον διεθνή διαστημικό σταθμό. Η Βόρεια Κορέα βυθισμένη στο σκοτάδι για άλλο ένα βράδυ


Κούβα




Στην Κούβα ο μέσος μισθός σήμερα είναι 310 πέσος. Όσο μικρό και αν ακούγεται, άλλο τόσο μικρότερο είναι το ποσό στην πραγματικότητα. Διακόσια πενήντα πέσος, αντιστοιχούν σε 11  ευρώ τον μήνα, ποσό που μαρτυρά όχι μόνο την ποιότητα ζωής στην Κούβα, αλλά και τα χαμηλά επίπεδα οικονομικής μεγέθυνσης και κατανομής εισοδήματος.

Όπως σε κάθε περιοχή του κόσμου που εφήρμοσε το σοσιαλιστικό μοντέλο το κράτος είναι ο μεγαλύτερος έμπορος: Αποτελεί τον μονοπωλιακό κάτοχο της γης, τον μόνο ο οποίος μπορεί να αγοράζει τα αγροτικά προϊόντα που παράγονται στην επικράτεια της Κούβας, απαγορεύοντας μάλιστα κάθε είδους εξαγωγής σε ό,τι σχετίζεται με αγροτικά προϊόντα πέραν του καπνού και των παράγωγών αυτού προϊόντων. Τρόφιμα όπως το κρέας και το γάλα μοιράζονται στους ντόπιους με δελτίο, καθώς η εγχώρια παραγωγή αδυνατεί να καλύψει πλήρως τις ανάγκες του πληθυσμού. «Τα τρόφιμα που παρέχει το κράτος τελειώνουν μέσα σε μία εβδομάδα», εξομολογείται στο τρίτο μέρος του οδοιπορικού των Πρωταγωνιστών μία Κουβανή .

Η γραφειοκρατία χωλαίνει, με την επιχειρηματικότητα να βρίσκεται σε απόλυτο κρατικό έλεγχο, καθώς η ίδρυση επιχείρησης απαιτεί μια δαιδαλώδη διαδικασία γραφειοκρατικής τρέλας. Οποιαδήποτε προσπάθεια για έναρξη κάθε είδους επιχείρησης, εκτός από μία σειρά απανωτών γραφειοκρατικών κριτηρίων, οφείλει να έχει την άδεια της ανώτατης ηγεσίας, της οποίας ο πρόεδρος εγκρίνει κάθε έναρξη επιχείρησης ξεχωριστά και προσωπικά, όπως έχει αποκαλύψει ρεπορτάζ της Washington Post.

Τα ΜΜΕ είναι αποκλειστικά κρατικά, δίχως να επιτρέπεται η αδειοδότηση σε ιδιώτες για ίδρυση ιδιωτικών καναλιών. Το ίδιο ισχύει και για την ραδιοφωνία, με το Radio Cuba να είναι ο μοναδικός ραδιοσταθμός-φερέφωνο του καθεστώτος. Πριν μόλις 1μιση χρόνο επετράπη στους Κουβανούς ( ή τουλάχιστον στους προνομιούχους και έχοντες) η χρήση διαδικτύου και κινητών τηλεφώνων(!) με αυξημένη ωστόσο την κρατική επίβλεψη η οποία απαγορεύει στους χρήστες την πρόσβαση σε κάθε μέσο κοινωνικής δικτύωσης αλλά και ιστότοπο που μπορεί να τους δείξει τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο.

Ομίχλη επικρατεί μέχρι στιγμής και στα δικαιώματα των επιμέρους κοινωνικών ομάδων: Οι ομοφυλόφιλοι έως και το 1995 συγκεντρώνονταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης που μοναδικό τους σκοπό είχαν να τους επιμορφώσουν, να του «θεραπεύσουν από την ασθένειά τους» και να τους «ανδρώσουν» μέσω της καταναγκαστικής εργασίας σε δημόσια έργα. Οι Gay, εν έτη 2014 συνεχίζουν να είναι αποδιοπομπαίοι παρά τις δηλώσεις της αρμόδιας υπουργού πως αυτό πρέπει να αλλάξει. Τα πράγματα, παραμένουν στάσιμα.

Επίπεδο οικονομικής ελευθερίας ανά τον κόσμο


Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε τα πράγματα δεν είναι και τόσο ιδανικά...

Τι σχέση μπορούν όμως όλα αυτά να έχουν με εμάς;

Για όσο ήμαστε ακόμα μέλος της ευρωπαϊκής ένωσης προφανώς δεν κινδυνεύουμε για κάτι τέτοιο. Παρ' όλα αυτά η σημερινή κυβέρνηση κάνει ότι μπορεί στα πλαίσια της πραγματικότητας. Ίσως ακούγεται υπερβολικό, αλλά ας δούμε τα γεγονότα.

Όλοι θέλουμε να εξαφανίσουμε τη διαπλοκή απ' όπου υπάρχει συνεπώς και από τα ΜΜΕ. Ένας τρόπος που θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος για να το κάνει αυτό θα ήταν να άφηνε όσο το δυνατό περισσότερες φωνές να ακούγονται. Με αυτό τον τρόπο θα αντισταθμίζονται οι διαπλεκόμενες και καθοδηγούμενες φωνές με ανθρώπους που όντως υπηρετούν τη δημοσιογραφία. Ο ΣΥΡΙΖΑ θέτει όριο τις 4 άδειες (αντισυνταγματικά, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Πέρα του ότι, ο περιορισμός του πλήθους των αδειών θα φέρει τις άδειες στα χέρια των πιο πλούσιων (που συνήθως είναι και οι πιο διαπλεκόμενοι), τα μέσα που θα τις πάρουν θα είναι πολύ εύκολα χειραγωγίσιμα από το καθεστώς. Για να πάρει κάποιος άδεια θα πρέπει να περάσει από τον κρατικό έλεγχο του κύριου Παπά και αυτό αμέσως γεννά υποψίες.

Οι υποψίες γίνονται βεβαιότητα πολύ σύντομα από κυβερνητική χείλη.


Μια τέτοια δήλωση σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του δυτικού κόσμου δεν θα ήταν ανεκτή. Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση δεν αντέδρασε καν. Ο λόγος είναι προφανής: Η δήλωση αυτή συνάδει απόλυτα με την ιδεολογία του κυβερνώντος κόμματος. Μπορεί εμάς να μας κάνει να ανατριχιάζουμε και να κάνουμε συνειρμούς με δικτατορικά καθεστώτα, για τον ΣΥΡΙΖΑ όμως είναι απλά οι ιδέες που υπηρετεί.  

Συνεχίζοντας την προσπάθεια εγκαθίδρυσης ολοκληρωτικού καθεστώτος η κυβέρνηση προσπαθεί σύμφωνα με δηλώσεις της κυβερνητικής εκπροσώπου να ελέγξει και το διαδίκτυο (εφόσον δε μπορεί να το καταργήσει τελείως).

Δείτε περισσότερα εδώ.

Επιπλέον η προσπάθεια αποπομπής του Μανώλη Σφακιανάκη από τη θέση του διευθυντή της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος είναι αρκετή για να ενισχύσει τις υποψίες. 


Όσο υπερβολικά και να ακούγονται αυτά, είναι γεγονός ότι το πρώτο βήμα για την εγκαθίδρυση ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος είναι ο έλεγχος των μέσων και των όσων λέγονται. Και αυτό ήδη γίνεται σήμερα. Το χειρότερο απ' όλα όμως είναι ότι αυτό που ζούμε είναι απλά η εφαρμογή αυτών που ψηφίσαμε. Η αριστερή ιδεολογία είναι σαφής: Το κράτος πρέπει να είναι μεγάλο και να ελέγχει τα πάντα. Μπορεί αυτό σαν ιδέα να ξεκινά με καλούς σκοπούς, όμως στη πράξη, πάντα καταλήγει στον ολοκληρωτισμό.

Για 'μένα το πρόβλημα πηγάζει από την ευκολία άσκησης προπαγάνδας στους πολίτες που με τη σειρά του προέρχεται από την μόδα του apolitic που κυριάρχησε στη χώρα για χρόνια. Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν ότι: ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΚΟΙΝΑ ΤΟΝ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΚΑΤΩΤΕΡΟΙ. Και είχαν απόλυτο δίκιο . Οι Έλληνες σήμερα δεν έχουμε ιδεολογία και προσανατολισμό. Απλά παρασυρόμαστε από αυτόν που θα κάνει την καλύτερη προπαγάνδα και θα μας τάζει τα περισσότερα. Δε ξέρουμε τι σημαίνει αριστερά, ακροαριστερά και τι δεξιά και ακροδεξιά. Γι αυτό ακριβώς το λόγο ιδέες οι οποίες θεωρούνται επικίνδυνες στον δυτικό κόσμο και πολλές φορές και αντιδημοκρατικές (πχ κομουνισμός και φασισμός/νεοναζισμός) και έχουν απαγορευτεί, στην Ελλάδα κυριαρχούν. Τόσο πίσω είμαστε. Τόσο πίσω επιτρέψαμε να μας πάνε.

Ο καλύτερος τρόπος για να εκτιμήσεις κάτι είναι πρώτα να το χάσεις. Ας ελπίσουμε ότι δε θα φτάσουμε στο σημείο να χάσουμε την ελευθερία μας παντελώς για να την εκτιμήσουμε. Θα είναι η απόλυτη καταστροφή. Πολύ μεγαλύτερη από την οποιαδήποτε οικονομική καταστροφή που συντελείται.





To be creative means to be in love with life

0 σχόλια: